ஆடை போர்த்தப்படும் வரலாறு: சிற்பங்களும் விக்டோரிய மனநிலையும்!

சிந்துவெளி நாகரிகத்தின் மிக முக்கியமான அடையாளங்களில் ஒன்றான, மொஹஞ்சதாரோவில் கண்டெடுக்கப்பட்ட வெண்கலத்தாலான ‘நடன மங்கை’ (Dancing Girl) சிற்பம், கடந்த சில நாட்களாக இந்தியக் கல்வி மற்றும் கலாச்சாரத் தளங்களில் பெரும் விவாதப் பொருளாக மாறியுள்ளது. NCERT அமைப்பின் 9-ஆம் வகுப்பு கலைப் பாடப்புத்தகத்தில் (Madhurima), இந்த வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற சிற்பத்தின் ஆடை இல்லாத மார்புப் பகுதி டிஜிட்டல் முறையில் நிழலிடப்பட்டு (Shaded torso), ஆடை அணிவிக்கப்பட்டது போல் மாற்றப்பட்டிருந்தது.

தற்போது எழுந்துள்ள கடுமையான விமர்சனங்களைத் தொடர்ந்து, NCERT அந்த மாற்றத்தைத் திரும்பப் பெற்று, அதன் உண்மையான அசல் வடிவத்தையே மீண்டும் பாடப்புத்தகத்தில் வைக்க முடிவு செய்துள்ளது. இந்தச் சூழலில், “இந்தியக் கலாச்சாரத்தின் தூய்மையைக் காக்க” வரலாற்றுச் சிற்பங்களுக்கு ஆடை அணிவிக்க வேண்டும் என்ற சில குரல்களும், அதன் பின்னணியில் உள்ள வரலாற்றுப் புரிதலற்ற வாதங்களும் சமூக ஊடகங்களில் விவாதிக்கப்பட்டு வருகின்றன.

சிற்பங்களின் உடலமைப்பும் காலனிய தாக்கமும்: ஒரு வரலாற்றுப் பிழை

பழங்கால இந்தியச் சிற்பங்களில் காணப்படும் ஆடைக் குறைபாடுகள் அல்லது நிர்வாணத்தன்மை என்பது முகலாயப் பேரரசர் ஔரங்கசீப் அல்லது பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களால் ஆடைகள் நீக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்டது என்ற வாதம் வரலாற்று ரீதியாக முற்றிலும் தவறானதாகும். மாறாக, பழங்கால இந்திய மரபில் உடலைக் கொண்டாடுவதும், இயற்கையான வடிவங்களைச் செதுக்குவதும் மிக இயல்பான கலைக் கோட்பாடாகவே இருந்தது.

• காலனிய காலத்திற்கு முந்தைய கலை: இந்தியாவில் பல்லவர், சோழர், பாண்டியர், மற்றும் வடக்கே குப்தர்கள், சந்தேலர்கள் (கஜுராஹோ) காலத்துச் சிற்பங்களை உற்றுநோக்கினால், அவை அந்தந்தக் காலத்தின் தட்பவெப்பநிலை, நெசவுக்கலை மற்றும் ஆன்மீகக் குறியீடுகளைப் பிரதிபலித்தன.

• ஆடை வடிவமைப்பு: தமிழகத்தின் மாமல்லபுரம், தஞ்சை பெரிய கோயில் அல்லது பேரூர் போன்ற பழங்காலக் கோயில்களில் உள்ள பெண் சிற்பங்கள் முழு நிர்வாணமாகச் செதுக்கப்படவில்லை. அவை மிக மெல்லிய, உடலோடு ஒட்டிய ‘அந்தரியம்’ (கீழாடை) மற்றும் மேலாடையாக ‘உத்தரீயம்’ அல்லது மார்புக் கச்சுகளைக் (Stana-bandha) கொண்டிருந்தன. சிற்பக் கலையின் நுணுக்கம் காரணமாக, கல்லில் செதுக்கப்பட்ட ஆடைகள் மிக மெல்லியதாகத் தெரிந்ததே தவிர, அவை ஆடைகளற்றவை அல்ல.

• பிரிட்டிஷ் (விக்டோரிய) மனநிலை: “உடலை மறைப்பதே நாகரிகம், நிர்வாணம் அல்லது உடலமைப்பு என்பது ஆபாசம்” என்ற கருத்து இந்திய மரபிற்குச் சொந்தமானதல்ல. 19-ஆம் நூற்றாண்டில் பிரிட்டிஷார் புகுத்திய ‘விக்டோரிய ஒழுக்கவியல்’ (Victorian Morality) சிந்தனையே, இந்தியர்களின் கலைப் பார்வையை ஆபாசக் கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்கக் கற்றுக்கொடுத்தது.

‘டான்சிங் கேர்ள்’ (Dancing Girl) வரலாற்று முக்கியத்துவம்

4,500 ஆண்டுகள் பழமையான சிந்துவெளி நாகரிகத்தைச் சேர்ந்த இந்த 10.8 செ.மீ உயரமுள்ள வெண்கலச் சிற்பம், இந்தியக் கலை வரலாற்றின் உச்சமாகக் கருதப்படுகிறது.

• தொழில்நுட்பம்: அன்றைய காலத்திலேயே உருகிய மெழுகு முறையை (Lost-wax casting) பயன்படுத்தி இந்த வெண்கலச் சிற்பம் வடிக்கப்பட்டுள்ளது. இது பண்டைய தமிழர்களின் ஐம்பொன் வார்ப்பு கலைக்கும், தற்போதைய சுவாமிமலை சிற்பக் கலைக்கும் முன்னோடியாகும்.

• அலங்காரங்கள்: இச்சிற்பம் ஆடைகளின்றி இருந்தாலும், கழுத்தில் மாலையும், இடது கை முழுவதும் வளையல்களையும் அணிந்துள்ளது. இது பழங்குடி அல்லது பண்டைய சமூகத்தின் ஆடை, அணிகலன் கலாச்சாரத்தை நமக்குக் காட்டும் வரலாற்று ஆவணம்.

• சுயமரியாதையின் அடையாளம்: இடுப்பில் கைவைத்து, நிமிர்ந்த தலையுடன் நிற்கும் இதன் தோரணை, பண்டைய சமூகத்தில் பெண்களின் சுதந்திரத்தையும், ஆளுமையையும் குறிப்பதாக வரலாற்று அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள்.

கலாச்சாரத் தூய்மை என்ற பெயரில் வரலாற்றைச் சிதைத்தல்

வரலாற்றுப் கலைப் பொக்கிஷங்களை இன்றைய நவீன ஆடைக் கலாச்சாரமான ‘சல்வார் கமீஸ்’ போன்ற உடைகளுடன் ஒப்பிடுவதோ அல்லது அவற்றை மூடி மறைக்க முயல்வதோ நமது முன்னோர்களின் கலைத் திறனையும் வரலாற்றையும் அவமதிப்பதாகவே அமையும் என்று கல்வியாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.

வரலாற்று அறிஞர் மைக்கேல் دانینو (Michel Danino) குறிப்பிட்டது போல, “வரலாற்றுச் சிற்பங்களை மாற்றியமைப்பது என்பது இல்லாத ஒரு போலிப் பொருளை உருவாக்குவதாகும் (creating a fake artefact). இது மாணவர்களுக்குச் செய்யும் அநீதி”. மத்திய காலத்தில் மைக்கலாஞ்சலோவின் புகழ்பெற்ற ‘டேவிட்’ சிற்பத்திற்குச் தேவாலயங்கள் இலைகளை வைத்து மறைத்த பிற்போக்குத்தனத்திற்கு இணையானது இது.

கலை என்பது ஆபாசமல்ல; அதுவே நமது அடையாளம்

இந்தியக் கலாச்சாரம் என்பது பன்முகத்தன்மையும், கலை சுதந்திரமும் கொண்டது. ஆன்மீகமும், வாழ்வியலும், கலையும் ஒன்றாகப் பிணைந்த ஒரு சமூகத்தில், சிற்பங்களின் உடலமைப்பைக் கண்டு கூச்சப்படுவது நமது சொந்தப் பாரம்பரியத்தைப் புரிந்து கொள்ளாததன் விளைவே ஆகும்.

பாதுகாக்கப்பட வேண்டியது சிற்பங்களின் ஆடைகள் அல்ல; மாறாக, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகக் கல்லிலும் வெண்கலத்திலும் நம் முன்னோர்கள் வடித்துச் சென்றுள்ள உண்மையான வரலாறும், அவர்களின் உன்னதமான கலை சுதந்திரமுமே ஆகும். வரலாற்றை அதன் அசல் வடிவத்தில் உள்வாங்குவதே ஒரு முதிர்ச்சியடைந்த சமூகத்தின் அடையாளமாகும்.

வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்