ஓய்வுக்காக ஏங்கும் முதுமை: பிழைப்பிற்காக இன்னும் உழைக்கும் 58% இந்தியர்கள்!

இந்தியாவின் சமகாலப் பொருளாதார வளர்ச்சியின் நிழலில் ஒரு கசப்பான எதார்த்தம் மறைந்து கிடக்கிறது. பொதுவாக 60 அல்லது 65 வயதில் ஓய்வு பெற்று நிம்மதியாகக் கழிக்க வேண்டிய முதுமைக்காலம், இன்று பலருக்குப் போராட்டமாக மாறியுள்ளது. சமீபத்திய ஆய்வுகளின்படி, இந்தியாவில் 80 வயதைக் கடந்த முதியவர்களில் 58 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோர் இன்றும் ஏதோ ஒரு வேலையில் ஈடுபட்டு வருவது கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இது வெறும் ‘சுறுசுறுப்பு’ சார்ந்த விஷயம் அல்ல; இது நாட்டின் சமூகப் பாதுகாப்பு கட்டமைப்பில் உள்ள ஓட்டைகளைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.

ஏன் இந்த 58% உயர்வு? – முக்கிய காரணங்கள்:

1. ஓய்வூதியம் இல்லாத முதுமை: இந்தியாவின் உழைக்கும் வர்க்கத்தில் 90% பேர் அமைப்புசாராத் துறையைச் (Unorganized Sector) சேர்ந்தவர்கள். இவர்களுக்குப் பிஎஃப் (PF) அல்லது பென்ஷன் (Pension) போன்ற எந்தப் பாதுகாப்பும் இல்லை. அரசு வழங்கும் முதியோர் உதவித்தொகை என்பது ஒருவேளை உணவிற்குக் கூடப் போதாத நிலையில், 80 வயதிலும் உடல் ஒத்துழைக்காத போதிலும் இவர்கள் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர்.

2. பணவீக்கமும் கரைந்துபோன சேமிப்பும்: கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் அதிகரித்துள்ள அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலை உயர்வு, முதியவர்கள் சிறுகச் சிறுகச் சேர்த்த சேமிப்பை செல்லாததாக்கிவிட்டது. 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ‘பெரிய தொகை’ எனக் கருதப்பட்ட சேமிப்பு, இன்றைய மருத்துவச் செலவுகளுக்கு ஒரு வார காலத்திற்குக் கூட ஈடுகொடுக்க முடிவதில்லை.

3. பிள்ளைகளால் கைவிடப்படுதல் மற்றும் தனிமை: நவீன நகரமயமாக்கல் காரணமாகக் கூட்டுக்குடும்பங்கள் சிதைந்துவிட்டன. பிள்ளைகள் வேலைக்காக வெளிநாடுகளுக்கோ அல்லது வேறு நகரங்களுக்கோ சென்றுவிட, முதியவர்கள் தங்களின் வாழ்வாதாரத்தைத் தாங்களே தேடிக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. பல நேரங்களில் பிள்ளைகள் இருந்தும் பராமரிக்கப்படாத சூழலில், தற்சார்புக்காக (Self-reliance) அவர்கள் உழைக்க வேண்டியுள்ளது.

பொருளாதாரத்தின் மீதான தாக்கம்:

இந்த 58% முதியவர்கள் பெரும்பாலும் விவசாயம், கூலி வேலை, சிறு கடைகள் அல்லது கைவினைத் தொழில்களில் ஈடுபட்டுள்ளனர். இவர்களின் உழைப்பு நாட்டின் ஜிடிபி-யில் (GDP) கணக்கில் வராத ஒரு பங்களிப்பை வழங்கினாலும், இது ஒரு ‘வளர்ந்த நாட்டின்’ அடையாளமாக இருக்க முடியாது. முதுமையிலும் உழைக்க வேண்டிய கட்டாயம் என்பது ஒரு நாட்டின் ‘மக்கள்தொகை ஈவுத்தொகை’ (Demographic Dividend) தோல்வியடைவதையே காட்டுகிறது.

தேவைப்படும் அவசர நடவடிக்கைகள்:

• கட்டாய முதியோர் காப்பீடு: 80 வயதைக் கடந்த ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் கௌரவமான முறையில் வாழத் தேவையான ‘குறைந்தபட்ச வருமானத்தை’ அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும்.

• மருத்துவச் செலவுப் பொறுப்பு: முதுமையில் ஏற்படும் பெரும் செலவு மருத்துவம்தான். இதைக் கருத்தில் கொண்டு, முதியவர்களுக்கான பிரத்யேக மற்றும் முழுமையான இலவச மருத்துவச் சேவை நாடு முழுவதும் பரவலாக்கப்பட வேண்டும்.

• சமூக விழிப்புணர்வு: முதியவர்களைப் பராமரிப்பது என்பது சட்டப்படியான கடமை மட்டுமல்ல, அது ஒரு தார்மீகப் பொறுப்பு என்பதை இளைய தலைமுறையினரிடம் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.

 மொத்தத்தில் 80 வயதிலும் 58% பேர் உழைக்கிறார்கள் என்பது அவர்களின் உடல் வலிமையைக் காட்டவில்லை; மாறாக அவர்களின் பொருளாதார பலவீனத்தையே காட்டுகிறது. ஓய்வு என்பது ஒருவரின் உரிமை, அது போராட்டமாக இருக்கக் கூடாது. இந்த ‘சைலன்ட் ஜெனரேஷன்’ அமைதியாக உழைத்துக் கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் அவர்களின் மௌனம் இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் மிகப்பெரிய எச்சரிக்கை மணியாகும்.

வேணுஜி