உலகிலேயே அதிகத் தொடர்புகளுடனும் (Connected) அதிகத் தனிமையுடனும் இருக்கும் ஒரே தலைமுறை எதுவென்றால் அது ‘ஜென் ஜி’ (Gen Z) எனப்படும் 1990களின் இறுதி முதல் 2010களின் தொடக்கம் வரை பிறந்தவர்கள்தான். விரல் நுனியில் உலகத்தையே வைத்திருக்கும் இவர்களிடம் ஒரு விசித்திரமான சிக்கல் அண்மைக்காலமாகத் தீவிரமடைந்து வருகிறது. அதுதான் ‘நெருக்கத்தைத் தவிர்த்தல்’ (Intimacy Avoidance). காதலாக இருக்கட்டும், ஆழமான நட்பாக இருக்கட்டும், உணர்வுப்பூர்வமாக ஒருவருடன் தங்களை இணைத்துக் கொள்ள இந்தத் தலைமுறை ஏனோ அஞ்சுகிறது.
பொதுவாக, இதற்கு காரணியாகக் காட்டப்படுவது சமூக வலைதளங்களும், ஸ்மார்ட்போன்களும், எப்போதும் ஆன்லைனிலேயே வாழும் அவர்களின் டிஜிட்டல் பழக்கங்களும்தான். ஆனால், இந்த நோயறிதல் (Diagnosis) முற்றிலும் சரியானதுதானா? உண்மை என்னவென்றால், நாம் பார்க்கும் தற்காப்பு நடத்தை நிஜமானதுதான், ஆனால் அதற்கான காரணங்களை நாம் தவறான இடத்தில் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம். இது வெறும் ‘ஸ்கிரீன் டைம்’ சார்ந்த சிக்கல் அல்ல; அதைவிட ஆழமான ஒரு வாழ்வியல் நெருக்கடி.
தவறான நோயறிதல்: டிஜிட்டல் உலகம் மட்டும்தான் காரணமா?
“எந்நேரமும் போனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் எப்படி மனிதர்களோடு பழகத் தெரியும்?” என்ற வழக்கமான பெரியவர்களின் வாதம் ஜென் ஜி-யின் இந்த நெருக்கத்தைத் தவிர்க்கும் நிலையை முழுமையாக விளக்குவதில்லை. முந்தைய தலைமுறையினர் காதலைப் பேச கடிதங்களை நாடினர், பின்னர் தொலைபேசிகளை நாடினர்; இன்று ஜென் ஜி இன்ஸ்டாகிராமையும் ஸ்னாப்சாட்டையும் நாடுகிறது. ஊடகம் மாறியிருக்கிறதே தவிர, உணர்வுகளைப் பகிர்வதற்கான மனிதத் தேவை மாறவில்லை.
டேட்டிங் ஆப்களும் (Dating Apps) சமூக ஊடகங்களும் ஒருவருடன் இணைவதை எளிதாக்கியுள்ள அதே வேளையில், அவை ‘நிராகரிப்பை’ (Rejection) மிக மலிவான ஒன்றாக மாற்றிவிட்டன. ஒரு ஸ்வைப் (Swipe) மூலம் அடுத்த நபரைக் கண்டடைய முடியும் என்ற சூழல், ஒரு உறவை ஆழமாக வளர்த்தெடுப்பதற்கான பொறுமையைக் குறைத்துள்ளது உண்மைதான். ஆனால், இதையும் தாண்டி ஏதோ ஒன்று இவர்களை நிஜமான உணர்வுப்பூர்வ நெருக்கத்திலிருந்து பின்வாங்க வைக்கிறது.
ரிஸ்க் எடுக்கத் தயங்கும் ‘சேஃப் ஜோன்’ கலாச்சாரம்
இன்றைய ஜென் ஜி தலைமுறையினர் தீவிரமான பாதுகாப்பு உணர்வோடு (Hyper-safety culture) வளர்க்கப்பட்டவர்கள். பொருளாதார மந்தநிலை, உலகளாவிய பெருந்தொற்று (Pandemic), காலநிலை மாற்றம் எனப் பல நிச்சயமற்ற சூழல்களை மிகச் சிறிய வயதிலேயே பார்த்தவர்கள். இந்த அச்சுறுத்தல்கள் அவர்களின் தனிப்பட்ட உறவுகளிலும் ஒருவித ‘ரிஸ்க்’ எடுக்கத் தயங்கும் மனநிலையை உருவாக்கியுள்ளது.
ஒருவருடன் உணர்வுப்பூர்வமாக நெருங்குவது என்பது ஒரு வகையான ரிஸ்க். அங்கு நம் பலவீனங்களை உடைக்க வேண்டும், காயப்படத் தயாராக இருக்க வேண்டும். ஆனால், எதிலுமே காயம் படக் கூடாது என நினைக்கும் இந்தத் தலைமுறை, உறவுகளின் மூலம் வரும் ஏமாற்றங்களை எதிர்கொள்ள அஞ்சுகிறது. “நாங்கள் யாரையும் காயப்படுத்தவும் விரும்பவில்லை, காயப்படவும் தயாராக இல்லை” என்ற இவர்களின் தற்காப்பு வளையம்தான், இவர்களை ஆழமான காதலில் இருந்தோ, நீடித்த உறவுகளில் இருந்தோ விலக்கி வைக்கிறது.
சுயசார்பு எனும் மாயையும் உணர்வுப்பூர்வத் தனிமையும்
“எனக்கு நானே போதும்”, “சுய முன்னேற்றமே முக்கியம்” (Self-love / Hyper-independence) போன்ற நவீனச் சிந்தனைகள் இந்தத் தலைமுறையிடம் மிக அதிகம். இது ஒரு பக்கம் நேர்மறையானதாகத் தெரிந்தாலும், இதன் மறுபக்கம் உறவுகளின் தேவையை நிராகரிப்பதாக மாறிவிடுகிறது. மற்றொரு மனிதரைச் சார்ந்து வாழ்வது பலவீனம் என்ற தவறான புரிதல் இவர்களிடம் விதைக்கப்பட்டுள்ளது.
இதன் விளைவாக, மேலோட்டமான ஆன்லைன் நட்புகளும், ‘சிச்சுவேஷன்ஷிப்’ (Situationship – காதலும் இல்லாமல் நட்பும் இல்லாமல் இருக்கும் ஒரு நிலை) போன்ற தற்காலிக உறவுகளுமே இவர்களின் தேர்வாக இருக்கின்றன. இது தற்காலிகப் பாதுகாப்பைத் தந்தாலும், நீண்ட கால அடிப்படையில் தீர்க்க முடியாத உணர்வுப்பூர்வத் தனிமையிலேயே இவர்களைக் கொண்டு போய் விடுகிறது.
நாம் நினைப்பது போல் இது முடியாது
ஜென் ஜி-யின் இந்த நெருக்கத்தைத் தவிர்க்கும் சிக்கல், அவர்கள் ஒட்டுமொத்தமாக உறவுகளை வெறுத்து தனிமரமாகவே வாழ்ந்து முடிந்துவிடுவார்கள் என்ற முடிவுக்கு நம்மைக் கொண்டு செல்லலாம். ஆனால், இந்தத் துயரமான தவிப்பு அப்படியொரு இருண்ட புள்ளியில் போய் முடியப் போவதில்லை.
மனித இயல்பு என்பது எப்போதுமே அன்பையும், தொடுதலையும், நிஜமான பகிர்தலையும் கோரக்கூடியது. தொடர்ச்சியான டிஜிட்டல் சோர்வும், மேலோட்டமான உறவுகளின் வழியே கிடைக்கும் ஏமாற்றங்களும் ஒரு கட்டத்தில் இந்தத் தலைமுறையினரைத் தலைகீழாக மாற்றத் தொடங்கும். உண்மையில், அவர்கள் தங்களுக்குத் தேவையான ‘பாதுகாப்பான மற்றும் உண்மையான’ நெருக்கத்தை (Authentic intimacy) டிஜிட்டல் சமிக்ஞைகளுக்கு வெளியே தேடத் தொடங்கிவிட்டனர்.
இது உறவுகளின் அழிவு அல்ல; மாறாக, உறவுகளைக் கையாள்வதில் அவர்கள் சந்திக்கும் ஒரு கடினமான பரிணாம வளர்ச்சி. பழைய தலைமுறையின் அளவுகோல்களைக் கொண்டு இவர்களை அளவிடுவதை நிறுத்திவிட்டு, அவர்களின் பாதுகாப்பற்ற சூழலைப் புரிந்து கொள்ளும்போதுதான், இந்தத் தனிமைக்கான நிஜமான தீர்வைக் கண்டடைய முடியும்.
நிம்மி
