புத்தர் அழுதிருப்பார்: கருணை மதம் கலவரக் காடான கதை!

உலகம் முழுவதும் ‘பௌத்தம்’ (Buddhism) என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடன் நினைவுக்கு வருவது அமைதி, அகிம்சை மற்றும் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் புத்தரின் சாந்தமான முகம்தான். ஆனால், கடந்த சில தசாப்தங்களாக மியான்மர், இலங்கை மற்றும் தாய்லாந்து போன்ற நாடுகளில் இருந்து வரும் செய்திகள் இந்த பிம்பத்தைச் சிதறடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. காவி உடை அணிந்த துறவிகள் வன்முறையைத் தூண்டுவதும், சிறுபான்மையினருக்கு எதிரான வெறுப்புப் பிரச்சாரங்களை முன்னெடுப்பதும் ஒரு முரண்நகை. “முதலில் இனம் மற்றும் மதத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும், நிர்வாணம் (மோட்சம்) அடைவது அப்புறம் பார்த்துக் கொள்ளலாம்” என்ற புதிய சித்தாந்தம் பௌத்த உலகில் ஒரு ஆபத்தான போக்காக வளர்ந்து வருகிறது.

அமைதி மார்க்கத்தில் வன்முறை ஏன்?

பாரம்பரிய பௌத்த போதனைகள் ஆசையைத் துறக்கவும், அனைத்து உயிர்களிடத்தும் கருணை காட்டவும் போதிக்கின்றன. ஆனால், இன்றைய ‘பௌத்த தேசியவாதம்’ (Buddhist Nationalism) மதம் என்பதைத் தாண்டி, அதை ஓர் இன அடையாளமாகப் பார்க்கிறது.

“தேசம் மற்றும் இனம் அழியும் நிலையில் இருக்கும்போது, அமைதியாகத் தியானம் செய்வது சாத்தியமற்றது” என்று தீவிரவாத பௌத்த தலைவர்கள் வாதிடுகின்றனர். இவர்களின் வாதப்படி, பௌத்தம் என்பது ஒரு மதம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு நிலப்பரப்பின் கலாச்சாரம். அந்த கலாச்சாரத்திற்கு அச்சுறுத்தல் வரும்போது, வன்முறை என்பது “தற்காப்பு நடவடிக்கை”யாக நியாயப்படுத்தப்படுகிறது.

மியான்மர்: வெறுப்பின் முகம் (The 969 Movement)

இந்த மாற்றத்தின் மையப்புள்ளியாக மியான்மர் திகழ்கிறது. அங்கு அஷின் விராது (Ashin Wirathu) என்ற பௌத்த துறவி, “பௌத்த பயங்கரவாதத்தின் முகம்” என்று டைம் இதழால் அழைக்கப்பட்டார். அவரது தலைமையில் உருவான ‘969 இயக்கம்’, ரோஹிங்கியா முஸ்லிம்களுக்கு எதிராகக் கடுமையான வெறுப்பைப் விதைத்தது.

விராதுவின் தத்துவம் எளிமையானது ஆனால் ஆபத்தானது: “நீங்கள் மென்மையாகவும் அன்பாகவும் இருந்தால், நம் இனம் மற்றும் மதம் அழிந்துவிடும்.” இதுவே மியான்மரில் லட்சக்கணக்கான ரோஹிங்கியாக்கள் வெளியேற்றப்படுவதற்கும், இனப்படுகொலை குற்றச்சாட்டுகள் எழுவதற்கும் காரணமாக அமைந்தது.

இலங்கை: பொது பல சேனா

இலங்கையில் உள்நாட்டுப் போர் முடிந்த பிறகு, சிங்கள பௌத்த தேசியவாதம் புதிய வடிவம் பெற்றது. ‘பொது பல சேனா’ (BBS) போன்ற அமைப்புகள், தமிழர்களுக்குப் பிறகு முஸ்லிம்களைத் தங்கள் எதிரிகளாக முன்னிறுத்தின. ஹலால் சான்றிதழ் எதிர்ப்பு, மதமாற்ற பீதி மற்றும் மக்கள்தொகை பெருக்கம் குறித்த அச்சங்கள் மக்களிடம் விதைக்கப்பட்டன. “சிங்கள பௌத்தர்களுக்குச் சொந்தமான ஒரே நாடு இலங்கை. இதைப் பாதுகாக்கக்காவிட்டால் எங்களுக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை” என்ற பாதுகாப்பின்மை உணர்வே இந்த தீவிரவாதத்தின் அடிப்படை.

‘நிர்வாணம் காத்திருக்கலாம்’ – ஒரு முரண்பாடு

பௌத்தத்தின் இறுதி லட்சியம் ‘நிர்வாணம்’ அடைவது – அதாவது பிறப்பு இறப்பு சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை பெறுவது. ஆனால், தீவிரவாத சித்தாந்தவாதிகள், “இனம் இல்லாவிட்டால் மதம் இல்லை; மதம் இல்லாவிட்டால் நிர்வாணம் இல்லை” என்கிறார்கள். எனவே, ஆன்மீக விடுதலையை விட, அரசியல் மற்றும் ராணுவ ரீதியான பாதுகாப்பிற்கே முன்னுரிமை அளிக்கப்படுகிறது. இது புத்தரின் அடிப்படைப் போதனையான ‘மைத்ரி’ (அன்பு) என்பதற்கு நேர் எதிரானதாகும்.

முடிவுரை

இந்தத் தீவிரவாதப் போக்கு பௌத்த மதத்திற்கு உள்ளேயே பெரும் பிளவுகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தலாய் லாமா போன்ற தலைவர்கள் மியான்மர் மற்றும் இலங்கையில் நடக்கும் வன்முறைகளைக் கண்டித்துள்ளனர். “புத்தர் இருந்திருந்தால், அவர் நிச்சயமாக பாதிக்கப்பட்ட சிறுபான்மையினர் பக்கமே நின்றிருப்பார்” என்று அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

அரசியல் லாபங்களுக்காக மதத்தை ஆயுதமாக்குவது எல்லா மதங்களிலும் நடக்கும் ஒன்றுதான். ஆனால், அகிம்சையை மட்டுமே ஆணிவேராகக் கொண்ட பௌத்தத்தில் இத்தகைய வன்முறைப் போக்கு வளர்வது உலகிற்கு ஒரு எச்சரிக்கை மணி. உண்மையான பௌத்தம் என்பது அச்சத்தை விதைப்பதில் இல்லை, அச்சத்தைப் போக்குவதில்தான் இருக்கிறது என்பதை இந்த தீவிரவாதக் குழுக்கள் உணரும் வரை, இந்த ஆபத்து தொடரவே செய்யும்.

பிருத்விராஜ்