அனிமேஷன்:ஒரு கலை வடிவம் மட்டுமல்ல, அது ஒரு கலாச்சாரம்!

திரைக்கலை வரலாற்றில் அனிமேஷன் என்பது கற்பனைத் திறனின் உச்சம். மனிதர்களால் நேரில் படம்பிடிக்க முடியாத உணர்வுகளையும், உலகங்களையும் திரையில் கொண்டு வரும் ஒரு உன்னத ஊடகம் இது. ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக, உலகப் புகழ்பெற்ற அகாடமி விருதுகள் (Oscars) போன்ற மேடைகளில் இத்துறை இன்றும் ஒரு ‘இரண்டாம் தர’ கலை வடிவமாகவே பார்க்கப்படுவது வேதனையளிக்கிறது.

1. “குழந்தைகளுக்கானது” என்ற தவறான பிம்பம் (The ‘Kids’ Genre Myth)

அனிமேஷன் துறையின் வளர்ச்சியைத் தடுக்கும் மிகப் பெரிய முட்டுக்கட்டை, இது குழந்தைகளுக்கானது மட்டுமே என்கிற பொதுப்புத்தி. அகாடமி விருது மேடைகளில் தொகுப்பாளர்கள் அனிமேஷன் பிரிவை அறிமுகப்படுத்தும் போதே, “பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்காக இதைப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்” என்பது போன்ற நகைச்சுவைகளைத் தூவுகிறார்கள்.

உண்மையில், நேரடித் திரைப்படங்களை (Live-action) விடவும் பல அனிமேஷன் படங்கள் ஆழமான தத்துவங்களையும், அரசியல் சிக்கல்களையும், மனித மனதின் இருண்ட பக்கங்களையும் பேசுகின்றன. இதை ஒரு தனிப் பிரிவாகப் பார்க்காமல், ஒரு ‘ஊடகமாக’ (Medium) அங்கீகரிக்க வேண்டிய நேரம் இது.

2. வாக்காளர்களின் அலட்சியம் (Voter Apathy)

அகாடமி உறுப்பினர்களில் பலர் அனிமேஷன் படங்களை முழுமையாகப் பார்ப்பதே இல்லை என்பது பகிரங்கமான உண்மை. “என் குழந்தைகள் வளர்ந்துவிட்டார்கள், இனிமேல் என்னால் அமர்ந்து கார்ட்டூன் பார்க்க முடியாது” என்று கூறி வாக்களிக்க மறுப்பது, அந்தத் திரைப்படத்தின் பின்னணியில் உழைத்த ஆயிரக்கணக்கான கலைஞர்களின் உழைப்பைக் கொச்சைப்படுத்துவதாகும். கலைத் துறையில் இருக்கும் ஒரு நடுவர், ஒரு குறிப்பிட்ட ஊடகத்தைப் பார்க்காமல் நிராகரிப்பது அறமற்ற செயலாகும்.

3. ஜப்பானிய அனிமேஷன்களின் புறக்கணிப்பு (Western Bias vs. Anime)

கடந்த ஆண்டு அனிமேஷன் உலகில் மிகப்பெரிய அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்திய “Demon Slayer: Infinity Castle Part 1” மற்றும் “Chainsaw Man: Reze Arc” போன்ற படங்கள் ஆஸ்கார் பரிந்துரையில் கூட இடம்பெறவில்லை. பாக்ஸ் ஆபீஸில் சாதனை படைத்தது ஒருபுறம் இருந்தாலும், அவற்றின் அனிமேஷன் தரம் மற்றும் கதை சொல்லும் விதம் உலகத்தரம் வாய்ந்தது.

அகாடமி விருதுகள் இன்னும் ‘டிஸ்னி’ (Disney) மற்றும் ‘பிக்சார்’ (Pixar) போன்ற மேற்கத்திய நிறுவனங்களின் நிழலிலேயே இருக்கின்றன. ஜப்பானின் அனிமே (Anime) மற்றும் பிற நாட்டு அனிமேஷன்கள் எவ்வளவு சிறந்து விளங்கினாலும், அவை பெரும்பாலும் ‘சிறந்த சர்வதேசத் திரைப்படம்’ அல்லது ‘சிறந்த அனிமேஷன்’ பிரிவுகளில் ஒரு சம்பிரதாயத்திற்காகவே சேர்க்கப்படுகின்றன.

4. கலைஞர்களுக்குக் கிடைக்காத அங்கீகாரம்

Kpop Demon Hunters போன்ற குழுவினர் தங்களின் உழைப்பிற்கான விருதைப் பெறும் போது, அவர்களது நன்றியுரையைத் துண்டிப்பது என்பது ஒட்டுமொத்த அனிமேஷன் சமூகத்திற்கே இழைக்கப்படும் அவமானம். ஒளிப்பதிவு, இசை, படத்தொகுப்பு என அனைத்துத் துறைகளிலும் அனிமேஷன் கலைஞர்கள் நேரடித் திரைப்படக் கலைஞர்களுக்கு இணையாக (சில நேரங்களில் கூடுதலாகவும்) உழைக்கிறார்கள். ஆனால், மேடையில் அவர்களுக்கான நேரம் மிகக் குறைவாகவே ஒதுக்கப்படுகிறது.

திரைக்கலையின் எல்லையை விரிவுபடுத்துவோம்

அனிமேஷன் என்பது வெறும் கேளிக்கைக்கான கருவி அல்ல; அது மனித கற்பனைத்திறனின் எல்லைகளைக் கடந்து செல்லும் ஒரு நுட்பமான ஊடகம். பல தசாப்தங்களாக அகாடமி விருதுகள் மற்றும் சர்வதேசத் திரை அமைப்புகள் அனிமேஷனை ஒரு ‘துணைப் பிரிவாக’ (Sub-category) மட்டுமே கருதி வருவது, வளர்ந்து வரும் நவீனத் திரைக்கலைக்குச் செய்யப்படும் துரோகம்.

“Demon Slayer” அல்லது “Chainsaw Man” போன்ற படைப்புகள் காட்டும் அந்தத் தொழில்நுட்பப் பாய்ச்சலும், கதை சொல்லும் நேர்த்தியும் நேரடித் திரைப்படங்களுக்கு (Live-action) எவ்விதத்திலும் குறைந்தவை அல்ல. மாறாக, அவை திரைக்கலையின் புதிய பரிமாணத்தைத் திறந்துவிடுகின்றன.

இனிவரும் காலங்களில், அனிமேஷன் படங்களை ஒரு தனிச் சிறைக்குள் அடைக்காமல், அவற்றை ‘சிறந்த திரைப்படம்’ (Best Picture) போன்ற முதன்மைப் பிரிவுகளில் சமமாகப் போட்டியிட வைக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம். திரையில் ஓடுவது கோடுகளா அல்லது மனிதர்களா என்பது முக்கியமல்ல; அந்தப் படைப்பு பார்வையாளனிடம் ஏற்படுத்தும் தாக்கமே அதன் தரம். அந்தத் தாக்கத்தை அங்கீகரிக்கத் தவறும் எந்தவொரு விருதும் காலப்போக்கில் தன் மதிப்பினை இழக்க நேரிடும்.

அனிமேஷன் என்பது வெறும் சித்திரமல்ல, அது திரையில் நிகழ்த்தப்படும் ஒரு நவீனக் காவியம்!

சிவராமகிருஷ்ணன்