இந்திய கார்ப்பரேட் உலகம்: பெண்களுக்கான அதிகார இடைவெளியும் சவால்களும்!

இந்தியாவின் உயர்கல்விச் சாலைகளிலிருந்து ஆண்டுதோறும் ஒன்றரை கோடிப் பெண்கள், கைகளில் கனவுகளோடும் பட்டங்களோடும் வெளியேறுகிறார்கள். இது ஒரு தேசத்தின் அறிவுப் புரட்சி என நாம் மார்தட்டிக்கொண்டிருக்கும் அதே வேளையில், கார்ப்பரேட் கோபுரங்களின் குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளுக்குள் ஒரு நுணுக்கமான ‘உழைப்புச் சுரண்டல்’ அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறது.

பெண்களுக்குக் கல்வி கொடுப்பதில் காட்டும் அதே ஆர்வத்தை, அவர்களுக்குரிய அதிகாரத்தையும் ஊதியத்தையும் கொடுப்பதில் இந்தச் சமூகம் ஏன் காட்டுவதில்லை? ஒரே தகுதி, ஒரே உழைப்பு… ஆனால், பெண்ணாகப் பிறந்த ஒரே காரணத்திற்காக 30% ஊதியத்தைக் குறைத்து வழங்கும் கார்ப்பரேட் மனநிலை, நவீன யுகத்தின் தீண்டாமை இல்லையா? திறமை இருந்தும் தலைமைத்துவப் பதவிகள் மறுக்கப்படுவதும், குடும்பப் பொறுப்புகளைக் காரணம் காட்டி தகுதியான பெண்கள் ஓரங்கட்டப்படுவதும் இந்தியாவின் பொருளாதார முதுகெலும்பையே பலவீனப்படுத்துகிறது. அரைப்பகுதி மக்கள் தொகையை அதிகாரத்தின் ‘வெளிவட்டத்திலும்’ வைத்துக்கொண்டு, இந்தியா எப்படி உலக வல்லரசாக முடியும்? இது பெண்களுக்கான சலுகை பற்றிய கட்டுரை அல்ல; இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் நேர்மை பற்றிய விசாரணை!

1. ஊதிய பாரபட்சம்: உழைப்பு ஒன்று, ஊதியம் வேறு!

சமமான வேலைக்கு சமமான ஊதியம் என்பது கொள்கை ஆவணங்களில் மட்டுமே உள்ளது.

• பாலின வரி (Gender Tax): ஆண்களை விட பெண்கள் சராசரியாக 25–30% குறைவான ஊதியம் பெறுகின்றனர்.

• அதிகார இடைவெளி: மேலாண்மை மற்றும் தலைமைத்துவப் பதவிகளுக்குச் செல்லும்போது, இந்த இடைவெளி 28% ஆக இன்னும் விரிவடைகிறது.

• பெண்களை ‘இரண்டாம் நிலை வருமானம் ஈட்டுபவர்களாக’ பார்க்கும் கார்ப்பரேட் மனநிலையே இந்த ஊதிய வஞ்சகத்தின் அடிப்படை.

2. ‘லீக்கி பைப்லைன்’ – தள்ளிவிடப்படும் திறமைகள்!

பெண்களின் கார்ப்பரேட் பயணம் ஒரு ‘ஒழுகும் குழாயைப்’ (Leaky Pipeline) போல இருக்கிறது.

• தொடக்க நிலைப் பணிகளில் 31% ஆக இருக்கும் பெண்களின் பங்களிப்பு, உயர் பதவிகளில் 17% ஆகச் சுருங்கிவிடுகிறது.

• திருமணம், மகப்பேறு போன்ற இயற்கையான வாழ்வியல் மாற்றங்களை நிறுவனங்கள் ஒரு ‘சுமையாக’ (Liability) கருதுகின்றன. இதனால், தகுதியான பல பெண்கள் நடுத்தரக் கட்டத்திலேயே தங்களின் வளர்ச்சி வாய்ப்புகளை இழக்க நேரிடுகிறது.

3. கல்வியின் தோல்வியும் ‘திறமை’ முரணும்

புள்ளிவிவரங்கள் நம் முகத்தில் அறையும் சில உண்மைகள்:

• பெண்களின் வேலைவாய்ப்புத் திறன் (Employability) 2024-ல் 50.9% லிருந்து 2025-ல் 48% ஆகக் குறைந்துள்ளது.

• பொறியியல் முடித்த பெண்களில் 22% மட்டுமே தொழில்துறைக்குத் தயாராக உள்ளனர்.

• மிக முக்கியமாக, மருத்துவப் படிப்பு முடிக்கும் பெண்களில் 17% மட்டுமே மருத்துவர்களாகப் பணிபுரிகின்றனர். இது தேசத்தின் மனிதவள வீணடிப்பு இல்லையா?

இந்தியா இன்க் (India Inc) செய்ய வேண்டிய அவசர மாற்றங்கள்:

• சம்பள வெளிப்படைத்தன்மை: நிறுவனங்கள் தங்கள் ஊதியப் பட்டியலை வெளிப்படையாக அறிவிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் பாலின ரீதியான ஊதியப் பாகுபாட்டை ஒழிக்க முடியும்.

• ஆதரவான பணிச் சூழல்: ‘Work From Home’ மற்றும் அலுவலகத்திலேயே குழந்தை பராமரிப்பு மையங்கள் (Creche) அமைப்பது பெண்களுக்கான சலுகை அல்ல, அது நிறுவனத்தின் கடமை.

• தந்தைவழி விடுமுறை: குழந்தை வளர்ப்பு பெண்ணின் கடமை மட்டுமே என்ற பிம்பத்தை உடைக்க, ஆண்களுக்கும் கட்டாய விடுமுறை வழங்கப்பட வேண்டும்.

• அதிகாரப் பகிர்வு: நிர்வாக வாரியங்களில் பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை 33% ஆக உயர்த்துவது சட்டப்பூர்வமாக உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.

 5 டிரில்லியன் டாலர் கனவு சாத்தியமா?

2027-க்குள் தொழில்துறையின் தேவை 38 லட்சம்; ஆனால் தகுதியான பெண்களின் எண்ணிக்கையோ 20 லட்சம் மட்டுமே. இந்த ‘திறமை இடைவெளியை’ (Talent Gap) நிரப்பாமல் இந்தியா வல்லரசாக மாறுவது சாத்தியமில்லை. பெண்களின் முன்னேற்றம் என்பது வெறும் சமூக நீதி மட்டுமல்ல; அது இந்தியாவின் தேசிய பொருளாதார அவசியம்!

தனுஜா