பட்டங்கள் தேய்கின்றன… திறமைகள் வளர்கின்றன: இந்தியக் கல்வித் துறையின் வீழ்ச்சி!

அடுத்த பத்து ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் 50 சதவீதக் கல்லூரிகள் மூடப்படலாம் என்பது வெறும் எச்சரிக்கை அல்ல; அது தற்போதைய சந்தை நிலவரம் சொல்லும் கணக்கு. பட்டப் படிப்பை விடத் திறமைக்கே (Skills) அதிக முக்கியத்துவம் கிடைக்கும் இந்தச் சூழலில், கல்வித் துறையின் வீழ்ச்சி குறித்து அலசினால் அதிர்ச்சி வருகிறது.  ஆம் இன்றைய தொழிலாளர் சந்தையைக் கவனித்தால் ஒரு கசப்பான உண்மை புரியும். ஒரு பிளம்பர், எலக்ட்ரீஷியன் அல்லது கொத்தனார் போன்ற சுயதொழில் செய்பவர்கள் மாதம் ₹30,000 முதல் ₹70,000 வரை மிக எளிதாகச் சம்பாதிக்கிறார்கள். ஆனால், பல ஆண்டுகள் செலவு செய்து பி.ஏ (BA), பி.காம் (BCom) அல்லது ஒரு சாதாரணக் கல்லூரியில் இன்ஜினியரிங் முடித்த பட்டதாரியின் ஆரம்பச் சம்பளம் ₹12,000 முதல் ₹20,000-க்குள் தான் இருக்கிறது. இன்னும் சொல்லப் போனால்  இந்தியாவில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் சுமார் ஒரு கோடிக்கும் அதிகமான (10 Million) பட்டதாரிகள் உருவாகிறார்கள். ஆனால், இதில் கசப்பான உண்மை என்னவென்றால், நாஸ்காம் (NASSCOM) மற்றும் இந்தியா ஸ்கில்ஸ் ரிப்போர்ட் தகவலின்படி, இவர்களில் வெறும் 45 சதவீதம் பேர் மட்டுமே வேலைக்குத் தகுதியானவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். குறிப்பாக பொறியியல் துறையில், தொழில்நுட்பப் பணிகளுக்குத் தகுதியானவர்கள் 20 சதவீதத்திற்கும் குறைவுதான்.

திறமை vs பட்டம்: வருமான இடைவெளி

கீழே உள்ள ஒப்பீடு தற்போதைய எதார்த்தத்தைக் காட்டுகிறது:

இந்த மாற்றத்திற்கு மிக முக்கியமான காரணம்: திறமைகள் மாதந்தோறும் மெருகேறுகின்றன, ஆனால் பட்டங்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் காலாவதியாகிக் கொண்டிருக்கின்றன.

கல்வி முறை ஏன் தோல்வியடைகிறது?

இன்றைய கல்வி முறை மாணவர்களுக்காக வடிவமைக்கப்படவில்லை; அது லாபத்திற்காகவும், சில விதிமுறைகளுக்காகவும் மட்டுமே இயங்குகிறது.

• பழைய பாடத்திட்டம்: உலகம் மாறினாலும், நம் வகுப்பறைகள் இன்னும் 1940-களின் மனப்பாடக் கல்வி முறையிலேயே சிக்கியுள்ளன.

• நிர்வாகச் சிக்கல்: புதுமையைப் புகுத்தத் தெரியாத அதிகாரவர்க்கத்தின் கையில் கல்வித் துறை இருப்பதால், எதிர்காலத் தேவைகளுக்கு மாணவர்கள் தயாராவதில்லை.

• ஏட்டுச் சுரைக்காய் பாடம்: வெறும் தியரி (Theory) படிப்பதிலேயே காலத்தைக் கழிக்கிறார்கள்.

• தொழில்முறை அறிவு இல்லாமை: தொழிற்சாலைகளில் என்ன நடக்கிறது என்பது வகுப்பறைகளில் தெரிவதில்லை.

• ஆசிரியர் தரம்: காலத்திற்கு ஏற்ப ஆசிரியர்களுக்குப் புதிய தொழில்நுட்பப் பயிற்சிகள் வழங்கப்படுவதில்லை.

தனியார் மயம்: தீர்வா அல்லது பாரமா?

இந்தியாவின் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் கட்ட நகரங்களில் உயர்கல்வியை மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்தது தனியார் நிறுவனங்கள் தான். ஆனால், இதில் இரண்டு பக்கங்கள் உள்ளன:

• வணிகமயம்: பல கல்லூரிகள் கல்வியை விட மார்க்கெட்டிங்கிற்கு அதிக முக்கியத்துவம் தருகின்றன. தரமில்லாத கல்லூரிகள் வெறும் ‘டிகிரி கொடுக்கும் தொழிற்சாலைகளாக’ மாறிவிட்டன.

• முன்னோடி நிறுவனங்கள்: அதேசமயம் பிட்ஸ் பிலானி (BITS Pilani), ஐ.எஸ்.பி (ISB) போன்ற நிறுவனங்கள் உலகத்தரம் வாய்ந்த ஆராய்ச்சிகளையும், உலகளாவிய ஆசிரியர்களையும் கொண்டு வந்து வெற்றிகரமான மாதிரிகளை உருவாக்கியுள்ளன. நிர்வாகத் தரம் மற்றும் தொலைநோக்குப் பார்வையில் தான் வித்தியாசம் இருக்கிறதே தவிர, அது அரசு அல்லது தனியார் என்பதில் இல்லை.

2045: எதிர்கால உலகம் எப்படி இருக்கும்?

இன்று பள்ளிக்குச் செல்லும் ஒரு குழந்தை 2045-ல் பட்டதாரியாக வெளிவரும்போது, உலகம் முற்றிலும் மாறியிருக்கும்.

1. ஆட்டோமேஷன்: பெரும்பாலான வேலைகளை இயந்திரங்களே செய்யும்.

2. திறமைகளின் ஆயுட்காலம்: இன்று நீங்கள் கற்கும் ஒரு தொழில்நுட்பம் இன்னும் இரண்டே ஆண்டுகளில் காலாவதியாகிவிடும்.

3. தொடர் கற்றல்: ஒரு பட்டத்தை வைத்துக் கொண்டு வாழ்நாள் முழுவதையும் ஓட்ட முடியாது; ஒவ்வொரு 3-4 ஆண்டுகளுக்கும் புதிய திறமைகளைக் கற்றே ஆக வேண்டும்.

வீழ்ச்சி தவிர்க்க முடியாததா?

திறமைகள் காலாவதியாகும் வேகம் அதிகரிக்கும்போது, நான்கு ஆண்டுகள் செலவழித்து ஒரு ‘ஸ்டேடிக்’ (Static) பட்டத்தைப் பெறுவது தற்கொலைக்குச் சமம். எப்போது ஒரு பிளம்பரின் வருமானம் ஒரு இன்ஜினியரை விட உயர்கிறதோ, அப்போதே கல்லூரிகளின் தேவை குறையத் தொடங்கிவிட்டது.

மாற்றம் என்பது பாடத்திட்டத்தில் மட்டுமல்ல, ‘பட்டம் இருந்தால் தான் வேலை’ என்கிற பெற்றோர்களின் மனநிலையிலும் வர வேண்டும். இல்லையென்றால், தேவையற்ற பட்டங்களை வழங்கும் ஆயிரக்கணக்கான கல்லூரிகள் அடுத்த பத்தாண்டுகளில் காலியாகக் கிடப்பதை யாராலும் தடுக்க முடியாது.

சித்ரா