டிஜிட்டல் வன்முறை: இந்தியச் சட்டங்கள் பெண்களைப் பாதுகாக்கத் தவறுவது ஏன்?

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் இருண்ட பக்கமாக ‘இணையவழிப் பாலின வன்முறை’ (Online Gender-Based Violence) உருவெடுத்துள்ளது. இந்தியாவில் பெண்களுக்கு எதிராகச் சித்திரிக்கப்படும் இணையக் குற்றங்கள் வெறும் தரவுத் திருட்டாகவோ அல்லது தொழில்நுட்பக் கோளாறாகவோ மட்டுமே பார்க்கப்படுகின்றன. ஆனால், உண்மையில் இவை ஒரு பெண்ணின் கண்ணியம், வாழ்வாதாரம் மற்றும் மனநலத்தைச் சிதைக்கும் திட்டமிட்ட தாக்குதல்கள் ஆகும். தற்போதைய இந்தியச் சட்டங்கள் இந்த நுணுக்கமான வன்முறையை எதிர்கொள்வதில் உள்ள இடைவெளிகளை கவலைக்குரியது.

1. தொழில்நுட்பப் பிரச்சனையா அல்லது பாலின வன்முறையா?

இந்தியச் சட்ட அமைப்பில் உள்ள மிகப்பெரிய குறைபாடு என்னவென்றால், அந்தரங்கப் படங்கள் பகிரப்படுவதை ஒரு ‘தொழில்நுட்பப் பிரச்சனை’ (Technical Issue) அல்லது ‘தகவல் தொழில்நுட்ப விதிமீறலாக’ மட்டுமே பார்ப்பதுதான்.

• இது ஒரு பெண்ணை இலக்கு வைத்து நடத்தப்படும் ‘பாலின வன்முறை’ (Gendered Abuse) என்பதைச் சட்டங்கள் அங்கீகரிக்கத் தவறுகின்றன.

• ஒரு பெண்ணின் சம்மதமின்றி அவரது படத்தைப் பரப்புவது என்பது அவரது உடல் மற்றும் ஆளுமையின் மீதான ஆக்கிரமிப்பு என்பதை விட, ‘ஆபாசம்’ (Obscenity) என்கிற கோணத்திலேயே அதிகம் அணுகப்படுகிறது.

2. சட்டங்களின் போதாமையும் நடைமுறைச் சிக்கல்களும்

இந்தியத் தகவல் தொழில்நுட்பச் சட்டம் (IT Act) மற்றும் பாரதிய நியாய சன்ஹிதா (BNS – முன்னாள் IPC) ஆகியவற்றில் இதற்கான பிரிவுகள் இருந்தாலும், அவை முழுமையான தீர்வைத் தருவதில்லை:

• ஆபாசச் சட்டம் vs அந்தரங்க உரிமை: பல நேரங்களில், பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணையே ‘ஆபாசமாகத் தெரிந்தவர்’ என்பது போன்ற ஒரு குற்ற உணர்வுக்குச் சட்ட நடைமுறைகள் ஆளாக்குகின்றன.

• விரைவான நடவடிக்கை இல்லாமை: ஒரு படம் இணையத்தில் பதிவேற்றப்பட்ட சில நிமிடங்களில் ஆயிரக்கணக்கானோரால் பகிரப்படுகிறது. ஆனால், அந்தப் படத்தை நீக்குவதற்கான சட்ட நடைமுறைகளும், சமூக வலைதள நிறுவனங்களின் (Intermediaries) ஒத்துழைப்பும் மிகவும் மந்தமாக உள்ளன.

• ஆதாரங்களைத் திரட்டுதல்: டிஜிட்டல் ஆதாரங்களைச் சேகரிப்பதில் உள்ள சிக்கலான நடைமுறைகள், பாதிக்கப்பட்ட பெண்களைப் புகாரளிக்கத் தயங்கச் செய்கின்றன.

3. சமூக வலைதளங்களின் பொறுப்பற்ற தன்மை

பெரிய தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் (Meta, X, Telegram போன்றவை) இத்தகைய புகார்கள் மீது நடவடிக்கை எடுப்பதில் பலவீனமாக உள்ளன.

• ஒரு படம் ஒரு தளத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டாலும், அது மற்றொரு தளத்தில் உடனடியாகப் பதிவேற்றப்படுகிறது.

• அந்தரங்கப் படங்களைப் பகிரும் குழுக்களைக் (Groups) கண்டறிந்து முடக்குவதில் உள்ள சட்டச் சிக்கல்கள் குற்றவாளிகளுக்குச் சாதகமாக முடிகின்றன.

4. காலனித்துவ மனநிலையும் ஆணாதிக்கப் பார்வையும்

சட்டத்தைச் செயல்படுத்துபவர்களிடம் (காவல்துறை மற்றும் நீதித்துறை) நிலவும் ஆணாதிக்கப் பார்வை மற்றொரு தடையாக உள்ளது. “ஏன் இப்படிப் புகைப்படம் எடுத்தாய்?” அல்லது “அவரிடம் ஏன் பழகினாய்?” என்பது போன்ற கேள்விகள் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணை மீண்டும் ஒருமுறை வன்கொடுமைக்கு (Revictimization) உள்ளாக்குகின்றன. இது குற்றவாளிகளுக்குத் துணிச்சலைத் தருகிறது.

5. தேவைப்படும் மாற்றங்கள்

இந்தியச் சட்டங்கள் பெண்களை இணையத்தில் உண்மையாகப் பாதுகாக்க வேண்டுமெனில் பின்வரும் மாற்றங்கள் அவசியம்:

• சம்மதம் (Consent) என்பதற்கு முக்கியத்துவம்: ஒரு படம் எப்படி எடுக்கப்பட்டது என்பது முக்கியமல்ல, அது பாதிக்கப்பட்டவரின் சம்மதமின்றிப் பகிரப்படுவதே குற்றம் என்ற தெளிவு சட்டத்தில் வேண்டும்.

• விரைவு கதி நீதி: 24 மணி நேரத்திற்குள் அத்தகைய படங்களை இணையத்திலிருந்து நீக்குவதற்கான கட்டாய சட்ட விதிகள் அமல்படுத்தப்பட வேண்டும்.

• பாலின விழிப்புணர்வு: காவல்துறை மற்றும் நீதித்துறையினருக்கு இணையவழிப் பாலின வன்முறை குறித்த விசேஷ பயிற்சிகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

 இணையம் என்பது பெண்களுக்கான சமமான மற்றும் பாதுகாப்பான இடமாக மாற வேண்டுமானால், சட்டங்கள் வெறும் தொழில்நுட்ப விதிகளை மட்டும் பேசாமல், மனித உரிமைகளையும் பெண்ணின் கண்ணியத்தையும் நிலைநிறுத்துவதாக அமைய வேண்டும். பெண்களின் அந்தரங்கத்தைப் பகிரும் செயலை ஒரு ‘சமூகக் குற்றமாக’ கருதி கடுமையான தண்டனைகள் வழங்கப்பட்டால் மட்டுமே மாற்றங்கள் சாத்தியம்.

ரமாபிரபா