AanthaiReporter.Com | Tamil Multimedia News Web ⚡ AMP

சர்வதேச பாலியல் தொழிலாளர் தினமின்று!

By admin | Jun 02, 2026

ஆண்டுதோறும் ஜூன் 2-ஆம் தேதி சர்வதேச பாலியல் தொழிலாளர் தினமாகக் (International Sex Workers’ Day) கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. 2026-ஆம் ஆண்டுக்கான இந்த தினத்தின் மையப்பொருள் (Theme): “Access to Justice” (நீதிக்கான அணுகல்) என்பதாகும். Global Network of Sex Work Projects (NSWP) அமைப்பினால் தொடர்ந்து வலியுறுத்தப்பட்டு வரும் இந்த தீம், நடப்பாண்டிலும் பாலியல் தொழிலாளர்களின் சட்டப்பூர்வ மற்றும் சமூக நீதிக்கான தேவையை உலக அரங்கில் உரக்கப் பேசுகிறது.

உயர்ந்த தார்மீகக் கோட்டைகளைத் தங்களுக்குள் கட்டிக்கொண்டு, அதே வேளையில் விளிம்புநிலை மனிதர்களைக் கண்ணுக்குத் தெரியாதவர்களாக மாற்றும் ஒரு சமூகத்தில், அவர்களின் உரிமைகளை மீட்டெடுப்பதற்கான ஒரு வரலாற்றுப் பயணமே இந்தத் தினம்.

போராட்டத்தின் பின்னணியும் வரலாற்றுப் பதிவுகளும்

இந்தத் தினத்தின் தோற்றம் பிரான்ஸ் நாட்டின் லியோன் (Lyon) நகரில் இருந்து தொடங்குகிறது.

“நாங்கள் கடுமையான அநீதியின் பலியாடுகள். பாலியல் தொழில் என்பது இந்தச் சமூகத்தின் ஒரு விளைபொருள்; அதனை ஒரு காவல்துறையின் லத்தியைக் கொண்டு (Truncheon) மாற்றிவிட முடியாது.” — உல்லா (Ulla), போராட்டக் தலைவி (நியூயார்க் டைம்ஸ் செய்தியாளர் கிளைட் பார்ன்ஸ்வொர்த்-திடம், 7 ஜூன் 1975)

உலகளவில் ‘பாலியல் தொழிலாளர்கள் இயக்கம்’ (Sex Worker’s Movement) உருவாக இப்போராட்டமே அடித்தளமிட்டது.

இந்தியச் சமூகத்தின் பாசாங்கும் அன்றாடப் போராட்டங்களும்

இந்தியச் சூழலில், பாலியல் தொழிலாளர்களின் தலைக்கு மேல் தொங்குவது வெறும் காவல்துறையின் லத்தி மட்டுமல்ல; சமூகத்தின் ஆழமான பழமைவாத ஒழுக்க விதிகளும்தான்.

சமூகப் புறக்கணிப்பும் வாழ்விட நெருக்கடிகளும்

மும்பையின் காமத்திப்புரா பகுதியில் பிறந்து வளரும் பெண் குழந்தைகளின் வாழ்வை மேம்படுத்த உழைக்கும் ‘கிராந்தி’ (Kranti) அமைப்பின் இணை நிறுவனர் த்ரினா தாலுக்தார் (Trina Talukdar) தங்களின் மிகப்பெரிய சவாலாகக் குறிப்பிடுவது சமூக அவப்பெயரைத் தான் (Social Stigma).

பேரிடர்களின் பாதிப்பும் ‘அரசு’ என்ற கட்டமைப்பின் தோல்வியும்

சமீபத்திய கோவிட் (COVID) போன்ற பேரிடர் காலங்கள் விளிம்புநிலை மனிதர்களை மிக மோசமாகப் பாதித்தன. சிறு வணிகங்கள், புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் அவதிக்கு மத்தியில், பாலியல் தொழிலாளர்களின் துயரம் எங்கும் பேசப்படவில்லை.

+------------------------------------+----------------------------------------+
| பேரிடர் கால பாதிப்புகள்            | அரசாங்கக் கொள்கைகளின் குறைபாடுகள்    |
+------------------------------------+----------------------------------------+
| • வாடிக்கையாளர்கள் வரத்து முற்றிலுமாக  | • அரசாங்கத்தின் நிவாரணத் தொகுப்புகளில்  |
|   நின்றது; வருமானம் முடங்கியது.     |   இவர்களுக்கான சிறப்புப் பங்கீடு இல்லை.  |
|                                    |                                        |
| • உணவு, மருந்து, சானிட்டரி நெப்கின்  | • பொது விநியோகத் திட்டத்தின் (PDS) கீழ்  |
|   போன்ற அத்தியாவசியப் பொருட்கள் மறுப்பு. |   மானிய வில ரேஷன் இவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை.|
|                                    |                                        |
| • நெருக்கடியான வாழ்விடங்களால்      | • முறையான ஆவணங்கள் இல்லாததால், அரசு    |
|   தொற்று நோய்கள் பரவும் அபாயம்.     |   நலத்திட்டங்கள் இவர்களைச் சென்றடைவதில்லை.|
+------------------------------------+----------------------------------------+

சமூகவியலாளர் டி.எச். மார்ஷல் (T.H. Marshall) தனது “Citizenship and the Social Class” என்ற கட்டுரையில், அரசு தன் குடிமக்களுக்கு வழங்கும் உரிமைகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால், இந்தியச் சூழலில் பாலியல் தொழிலாளர்கள் எந்தவித உரிமைகளும் அற்ற ‘கண்ணுக்குத் தெரியாத குடிமக்களாகவே’ (Invisible Citizens) வைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

பெண் உடலும் ஆணாதிக்கப் பார்வையும்

பாலியல் தொழில் ஏன் இவ்வளவு தூரம் இழிவுபடுத்தப்படுகிறது என்பதைப் பெண்ணியக் கோணத்தில் ஆராய வேண்டியது அவசியம். சிமோன் டி போவார் (Simone De Beauvoir) தனது புகழ்பெற்ற ‘தி செகண்ட் செக்ஸ்’ (The Second Sex) என்ற புத்தகத்தில் இதை விளக்குகிறார்:

போவாரின் பெண்ணியக் கோட்பாட்டின்படி, பாலியல் தொழில் என்பது ஒடுக்குமுறையின் விளைவுதான். எனினும், அது ஒருவரின் சுய விருப்பத்தின் பேரில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, மற்ற தொழிலாளர்களைப் போல சட்டப் பாதுகாப்பும் உரிமைகளும் வழங்கப்படும்போது, அதுவும் ஒரு தொழிலாக மாற முடியும். பாலியல் சார்ந்த விஷயங்களை ஒழுக்கம் மற்றும் தார்மீகப் பார்வையில் இருந்து பிரித்துப் பார்க்கும்போதுதான் இவர்களுக்கான உண்மையான விடுதலை சாத்தியமாகும். மேலும், இன்று பெண்கள் மட்டுமன்றி திருநங்கைகள், எல்.ஜி.பி.டி (LGBT) சமூகத்தினர் மற்றும் ஆண்களும் இத்தொழிலில் ஈடுபட்டு வருவதால், பாலினம் மற்றும் வர்க்கப் ரீதியான புதிய சவால்களும் உருவாகியுள்ளன.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுத் தீர்ப்பும் புதிய விடியலும்

சமூகப் புறக்கணிப்புகளுக்கு மத்தியில், இந்திய நீதித்துறை வழங்கியுள்ள தீர்ப்பு ஒரு மிகப்பெரிய மைல்கல்லாகும்.

“பாலியல் தொழில் என்பது சட்டப்படி குற்றமல்ல; அது ஒரு தொழில் (Profession).” — இந்திய உச்ச நீதிமன்றத்தின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பு

உச்ச நீதிமன்றத்தின் இத்தீர்ப்பு, பாலியல் தொழிலாளர்களும் அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 21-ன் படி கண்ணியமான வாழ்க்கையை வாழத் தகுதியானவர்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது. பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடும் பெண்களைக் காவல்துறை தேவையின்றி துன்புறுத்தவோ, கைது செய்யவோ கூடாது என்றும், அவர்களது தொழில் சட்டப்பூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

2026-ஆம் ஆண்டின் தீம் குறிப்பிடும் “Access to Justice” (நீதிக்கான அணுகல்) என்பதற்கு மிகப்பொருத்தமான சான்றாக இந்தத் தீர்ப்பு அமைந்துள்ளது. சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரம் என்பது இவர்களின் குடியுரிமை மற்றும் உரிமைகளை விரிவுபடுத்துவதற்கான முதல் படியாகும்.

மாற்றத்தின் முகவர்கள்: நம்பிக்கைக் கதிர்கள்

இன்று, பாலியல் தொழிலாளர்களின் அடுத்த தலைமுறை குழந்தைகள் தங்களை யாரோ ஒரு ‘இரட்சகர்’ வந்து காப்பாற்றுவார் என்று காத்துக்கொண்டிருக்கவில்லை. அவர்களே தங்களின் சமூக மாற்றத்திற்கான தலைவர்களாக (Agents of Change) உருவெடுத்து வருகிறார்கள்.

அதிகார அமைப்பிற்கு வெளியிலிருந்து யாரோ ஒருவர் வந்து தங்களை மீட்பார் என்ற பிம்பத்தை உடைத்து, தங்களின் சமூகப் பிரச்சினைகளைத் தாங்களே தலைமை தாங்கித் தீர்க்கும் ஆளுமைகளாக அவர்கள் வளர்ந்து வருகிறார்கள். 1975-இல் பிரான்ஸ் தேவாலயத்தை ஆக்கிரமித்த அந்தத் துணிச்சலான பெண்களின் போராட்ட வீரியம், இன்று இந்தியாவிலும் சட்டப்பூர்வ அங்கீகாரத்திற்காகவும், மாநில அரசின் நிதியுதவிக்காகவும் போராடும் ஒவ்வொரு பாலியல் தொழிலாளரின் குரலிலும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

நிலவளம் ரெங்கராஜன்