மனித உரிமை வரலாற்றில் மிகக் கொடூரமான குற்றங்களில் ஒன்றாக வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதல் கருதப்படுகிறது. அதிகார வர்க்கத்தாலோ அல்லது அரசு தொடர்புடைய அமைப்புகளாலோ ஒரு நபர் கைது செய்யப்பட்டு அல்லது கடத்தப்பட்டு, அவர் எங்கு இருக்கிறார் என்ற தகவலை மறைப்பதே வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதல் எனப்படுகிறது. சட்டப்பூர்வப் பாதுகாப்புகள் எதுவும் இன்றி மனிதர்கள் அடியோடு மறைய வைக்கப்படும் இந்த அநீதியை எதிர்த்து உலகளவில் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தவும், பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களின் நியாயமான போராட்டத்திற்கு ஆதரவு தெரிவிக்கவும் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆகஸ்ட் முப்பது ஆம் தேதி சர்வதேச காணாமல் போனோர் தினம் அனுசரிக்கப்படுகிறது.
இருபது ஆண்டுகளை நிறைவு செய்யும் சர்வதேச ஒப்பந்தம்
ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச் சபையால் இரண்டு ஆயிரத்து பத்தில் அறிவிக்கப்பட்டு, இரண்டு ஆயிரத்து பதினொன்று முதல் இந்தத் தினம் அதிகாரப்பூர்வமாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்த ஆண்டிற்கான சிறப்பு முழக்கமாக பாதிக்கப்பட்டவர்களை முதலில் வைப்போம், இப்போதே நடவடிக்கை எடுப்போம் என்னும் கருப்பொருள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. அனைத்து நபர்களையும் வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுவதில் இருந்து பாதுகாப்பதற்கான சர்வதேச மாநாட்டு ஒப்பந்தம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு இருபது ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன. இதை முன்னிட்டே பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் அவர்களின் குடும்பங்களின் உரிமைகளான உண்மை அறியும் உரிமை, நீதி மற்றும் இழப்பீடு ஆகியவற்றை முதன்மைப்படுத்தி உடனடியாக நாடுகள் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தப்படுகிறது.
தொடர்ச்சியான குற்றமும் குடும்பங்களின் துயரமும்
ஒரு நபர் காணாமல் ஆக்கப்படும் போது, அது அந்த நபரோடு முடிந்துவிடும் குற்றம் அல்ல. அவர் எங்கு இருக்கிறார், உயிருடன் இருக்கிறாரா இல்லையா என்ற உண்மையே தெரியாமல் தவிக்கும் அவரது குடும்பத்தினருக்கு இது வாழ்நாள் முழுவதும் தொடரும் சித்திரவதையாக மாறுகிறது. ஒருவரை காணாமல் போகச் செய்வது என்பது வெறும் தனிநபர் கடத்தல் அல்ல; அது அடிப்படை மனித உரிமைகள் அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் பறிக்கும் கொடூரச் செயலாகும். உலகெங்கிலும் சர்வாதிகார ஆட்சிகள், உள்நாட்டுப் போர்கள் மற்றும் அரசியல் மோதல்களின் போது எதிர்ப்புக் குரல்களை ஒடுக்க இந்த ஆயுதம் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது.
மறக்கடிக்க முடியாத வரலாற்றுப் பின்னணி
லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து எழுபது மற்றும் எண்பதுகளில் நிலவிய சர்வாதிகார ஆட்சிக் காலங்களில்தான் இந்த அநீதி மிக தீவிரமாக உலக கவனத்திற்கு வந்தது. அர்ஜென்டினா மற்றும் சிலி போன்ற நாடுகளில் ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்களும் அரசியல் செயல்பாட்டாளர்களும் இரவோடு இரவாகக் மாயமாக்கப்பட்டனர். தங்கள் பிள்ளைகளைத் தேடித் தாய்மார்கள் நடத்திய அமைதியான போராட்டங்கள் சர்வதேச அளவில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தின. இதன் தொடர்ச்சியாகவே ஐக்கிய நாடுகள் சபை சர்வதேச சட்டங்களின் மூலம் இதற்கு எதிராக உறுதியான நடைமுறைகளைக் கொண்டு வந்தது.
பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களின் உரிமை மற்றும் நாடுகளின் கடமை
வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படும் நிகழ்வுகளில் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்களுக்குச் சில அடிப்படை உரிமைகள் சர்வதேச சட்டங்களால் வழங்கப்பட்டுள்ளன. முதலாவது, தங்கள் உறவினருக்கு என்ன நேர்ந்தது என்பதைத் தெளிவாகத் தெரிந்து கொள்ளும் உண்மை அறியும் உரிமை. இரண்டாவதாக, குற்றமிழைத்தவர்கள் தண்டிக்கப்பட்டு நீதி கிடைக்கப் பெறும் உரிமை. மூன்றாவதாக, அந்த நபரையே நம்பியிருந்த குடும்பத்தினருக்கு அரசு வழங்கும் இழப்பீடு மற்றும் மறுவாழ்வு உரிமை. இந்த உரிமைகளை உலக நாடுகள் அனைத்தும் உடனடியாக உறுதி செய்ய வேண்டும் என்பதே இந்த நாளின் முதன்மை நோக்கமாகும்.
நீதிக்கான போராட்டமும் எதிர்காலப் பாதுகாப்பும்
காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் நினைவுகள் வெறும் எண்களாக மாற்றப்பட்டுவிடக் கூடாது. உலகெங்கிலும் இன்னும் பல நாடுகளில் மனித உரிமைச் செயல்பாட்டாளர்களும் ஊடகவியலாளர்களும் இத்தகைய அச்சுறுத்தல்களுக்கு ஆளாகி வருகின்றனர். ஒரு சமுதாயத்தில் சட்டத்தின் ஆட்சியும் மனித உரிமைகளும் காப்பாற்றப்பட வேண்டுமானால், வலிந்து காணாமல் ஆக்கப்படுதல் முற்றிலும் தடுக்கப்பட வேண்டும். உண்மையை வெளிக்கொண்டு வரத் துணியும் குடும்பங்களின் குரல்களுக்குச் செவிசாய்ப்பதும், அவர்களுக்கு உரிய நீதியைப் பெற்றுத் தருவதும் உலக சமூகத்தின் தலையாய கடமையாகும்.
வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்