இந்தியப் பொருளாதாரம் ஆண்டுதோறும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (ஜிடிபி) வளர்ச்சியில் உலகளவில் முன்னணி வகிப்பதாக எண்களில் பெருமை பேசப்பட்டாலும், நாட்டின் அடித்தட்டு இளைஞர்களின் நிஜ வாழ்க்கை நிலைமை முற்றிலும் வேறுவிதமாகவே இருக்கிறது. நாட்டின் எதிர்காலத் தூண்களான இளைஞர்கள் எதிர்பார்ப்பது எல்லாம் தங்களின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்கும் அளவிலான கண்ணியமான, நிலையான வேலைவாய்ப்பை மட்டுமே. ஆனால், தற்போதைய பொருளாதாரக் கட்டமைப்பு அந்த நியாயமான எதிர்பார்ப்பைப் பூர்த்தி செய்வதில் தோல்வியடைந்துள்ளது என்பதே மறுக்க முடியாத கசப்பான உண்மையாகும்.
கடந்த சில தசாப்தங்களாக நாட்டின் ஜிடிபி எண்கள் உயர்ந்து கொண்டே போகிறதே தவிர, அந்த வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாகவில்லை. இதை பொருளாதார வல்லுநர்கள் ‘வேலைவாய்ப்பற்ற வளர்ச்சி’ (Jobless Growth) என்று கவலையோடு குறிப்பிடுகின்றனர். சேவைத் துறை மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை அடைந்த வளர்ச்சியை ஒப்பிடுகையில், அதிக வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கக்கூடிய உற்பத்தித் துறை (Manufacturing Sector) போதுமான வளர்ச்சி அடையவில்லை. இதன் விளைவாக, ஆண்டுதோறும் லட்சக்கணக்கான பட்டதாரிகள் உயர்கல்வி முடித்து வெளிவந்தாலும், அவர்களின் தகுதிக்கும் படிப்புக்கும் ஏற்ற வேலைகள் சந்தையில் கிடைப்பதே அரிதாகிவிட்டது.
ஒரு நாட்டின் உண்மையான வளர்ச்சி என்பது ஏழை மற்றும் நடுத்தர குடும்பங்களைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள் தங்கள் திறமையால் பொருளாதார ரீதியாக அடுத்த கட்டத்திற்கு உயர்வதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது. ஆனால், இந்த சமூக முன்னேற்றத்தை (Upward Social Mobility) சாத்தியமாக்கும் ஏணி இந்தியாவில் முற்றிலும் உடைந்து போயுள்ளது. தற்போதுள்ள கல்வி முறை தொழிற்சாலைகளின் தேவைக்கேற்ப இல்லாததும், திறன் மேம்பாட்டு பயிற்சிகள் பெயரளவில் மட்டுமே செயல்படுவதும் இதற்கு முக்கியக் காரணங்களாகும்.
முறையான வேலை கிடைக்காத இளைஞர்கள் சொற்ப ஊதியத்தில், எந்தவித சமூகப் பாதுகாப்பும் இல்லாத விநியோகப் பிரிவு (Gig Economy) போன்ற தற்காலிகப் பணிகளில் தள்ளப்படுகிறார்கள். உணவு விநியோகம், கூரியர் சேவை போன்ற பணிகள் அன்றாட வாழ்வாதாரத்தை மட்டுமே தருகிறதே தவிர, அவர்களின் பொருளாதார நிலையை உயர்த்த ஒருபோதும் உதவாது. இது அவர்களின் சேமிப்பையோ அல்லது சமூக அந்தஸ்தையோ அடுத்த கட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்வதில்லை.
நிலையான வருமானம், மருத்துவக் காப்பீடு, ஓய்வூதியப் பலன்கள் போன்ற அடிப்படைப் பாதுகாப்பு இல்லாத வேலைகளில் பணியாற்றுவது இளைஞர்களிடையே பெரும் மன உளைச்சலையும் எதிர்காலம் குறித்த அச்சத்தையும் உருவாக்கியுள்ளது. அரசுப் பணிகளுக்கான கடுமையான போட்டிகளும் தேர்வுகளில் ஏற்படும் தொடர் குளறுபடிகளும் அவர்களின் நம்பிக்கையை மேலும் சீர்குலைக்கின்றன. எனவே, வெறும் எண்களால் அளவிடப்படும் ஜிடிபி உயர்வை மட்டும் மையமாகக் கொண்டு பொருளாதாரக் கொள்கைகளை வகுப்பதைத் தவிர்த்து, மனித வளத்தை சரியாகப் பயன்படுத்தும் தொலைநோக்குத் திட்டங்களை அரசு நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.
நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியை மறுசீரமைக்க உற்பத்தித் துறையை தீவிரமாக ஊக்குவிப்பதோடு, சிறு, குறு மற்றும் நடுத்தர தொழில் நிறுவனங்களுக்குக் (MSME) கூடுதல் கடனுதவிகளையும் சலுகைகளையும் வழங்க வேண்டும். கல்வி நிறுவனங்களுக்கும் தொழில் துறைக்கும் இடையேயான இடைவெளியைக் குறைத்து, நடைமுறைச் சாத்தியமுள்ள நவீன தொழில்நுட்பப் பயிற்சிகளை மாணவர்களுக்கு அளிக்க வேண்டியது அவசியமாகும். இளைஞர்களின் ஆற்றலை சரியான வழியில் பயன்படுத்தத் தவறினால், நாட்டின் மிகப்பெரிய பலமாகக் கருதப்படும் ‘மக்கள் தொகை ஆதாயம்’ (Demographic Dividend), விரைவிலேயே ஒரு பெரும் பொருளாதாரச் சுமையாக மாறிவிடும் அபாயம் உள்ளது.
பிருத்விராஜ்