இந்தியச் சமூகத்தில் திருமணம் என்பது வாழ்வின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாகவும், இரு குடும்பங்களின் இணைவாகவும் கொண்டாடப்படுகிறது. கூட்டுக் குடும்ப கலாச்சாரம், விட்டுக்கொடுத்தல், சமூகப் பாதுகாப்பு போன்ற நற்பண்புகள் இதன் அடித்தளமாகப் பேசப்படுகின்றன. ஆனால், இந்தப் புனிதமான உறவுக்குள் நுழைந்த மறுநிமிடத்தில் இருந்து, பெரும்பாலான பெண்கள் தங்களது சுதந்திரம், தனித்துவமான அடையாளங்கள் மற்றும் சுயமரியாதையைத் துறக்க வேண்டியதொரு அமைதியான நிர்பந்தத்திற்கு உள்ளாகிறார்கள். இது வெளிப்படையான வன்முறையாக இருப்பதில்லை; மாறாக, காலங்காலமாக இயல்பானதாக மாற்றப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகளாகவே வெளிப்படுகின்றன.
உறவுக்கான சமநிலையும் விட்டுக் கொடுத்தலும்
எந்தவொரு வெற்றிகரமான திருமணப் பந்தத்திற்கும் இரு தரப்பிலிருந்தும் பொறுமையும் புரிதலும் அவசியமாகும். விட்டுக் கொடுத்தல் என்பது உறவின் ஆழத்தை வளர்க்க வேண்டுமே தவிர, ஒருவரின் தனித்தன்மையை முற்றிலுமாக அழிப்பதாக இருக்கக்கூடாது. ஆனால், இந்தியச் சூழலில் இந்த விட்டுக் கொடுத்தல் என்பது இருபாலருக்கும் சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, குடும்பத்தின் அமைதியைக் காக்கும் ஒட்டுமொத்தப் பொறுப்பும், அனுசரித்துப் போகும் கடமையும் பெண்ணின் மீது மட்டுமே சுமத்தப்படுகிறது. இந்த சமமற்ற சுமைதான் திருமண வாழ்வின் ஆரம்பக் கட்டச் சிதைவுகளுக்கும், பெண்களின் உளவியல் சோர்வுக்கும் முக்கியக் காரணமாக அமைகிறது.
அன்றாட வாழ்வில் நுழையும் எதிர்பார்ப்புகள்
பெரும்பாலான திருமணங்களில் போராட்டங்கள் பெரிய அளவிலான மோதல்களால் தொடங்குவதில்லை. மாறாக, அன்றாடம் எதிர்கொள்ளும் சிறிய சிறிய நிபந்தனைகளால் உருவாகின்றன. வேலைக்குச் செல்லும் பெண்ணாக இருந்தாலும், இல்லத்தரசியாக இருந்தாலும், வீட்டின் எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்வதே அவளது முதன்மைக் கடமையாக வரையறுக்கப்படுகிறது. அவளது விருப்பங்கள், லட்சியங்கள், உடல் மற்றும் மனநலன் சார்ந்த தேவைகள் குடும்பத்தின் ஒட்டுமொத்தத் தேவைகளுக்குப் பின்னால் தள்ளப்படுகின்றன. “எல்லாப் பெண்களும் இப்படித்தான் செய்கிறார்கள்” என்ற ஒற்றை வரியின் மூலம், அவளது தனிப்பட்ட குரலும் அதிருப்தியும் அமுக்கப்படுகின்றன.
பழமைவாதச் சிந்தனைகளும் உளவியல் தாக்கமும்
“பெண்கள்தான் குடும்பத்தின் அச்சாணி” என்ற வார்த்தை பல சமயங்களில் பெண்களை அடிமைப்படுத்துவதற்கான ஒரு சமூகக் கவசமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. கணவனின் குடும்பத்திற்குத் தன்னை முழுமையாக மாற்றிக் கொள்வதுதான் ஒரு நல்ல மனைவியின் இலக்கணம் என்ற கற்பிதம், பெண்களிடம் பெரும் உளவியல் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. தன்னை இழந்துகொண்டு பெறும் பாராட்டுக்களை விட, சுயமரியாதையுடன் வாழுவதே ஒரு மனிதனின் அடிப்படை உரிமை என்பதைச் சமூகம் உணரத் தவறுவதே இன்றைய திருமண உறவுகள் சந்திக்கும் ஆகப்பெரிய நெருக்கடியாகும்.
மாற்றத்திற்கான திசைவழி
இந்தச் சூழல் மாற வேண்டும் எனில், திருமணத்தைப் பற்றிய நமது அடிப்படைப் பார்வையில் மாற்றங்கள் நிகழ வேண்டும். திருமண பந்தம் என்பது ஒரு பெண்ணின் தியாகத்தின் மீதும், இன்னொருவரின் ஆதிக்கத்தின் மீதும் கட்டப்படக் கூடாது. பரஸ்பர மரியாதை, சமமான பகிர்வு மற்றும் ஒருவரையொருவர் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளும் பரந்த மனப்பான்மை மட்டுமே ஆரோக்கியமான குடும்ப அமைப்பை உருவாக்கும். அன்பின் அளவுகோல் விட்டுக் கொடுத்தலாக இருக்கலாமே தவிர, சுயமரியாதையை அடகு வைப்பதாக இருக்கக் கூடாது.
தனுஜா