தொழில்நுட்பம் எவ்வளவோ வளர்ந்துவிட்ட போதிலும், டிஜிட்டல் செயலிகளும் இணையவழி பரிமாற்றங்களும் கோலோச்சும் காலகட்டத்திலும் வங்கிச் சேவைகளுக்காகச் சாதாரண மக்கள் நேரில் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் இன்றும் தொடர்கிறது. வங்கிக் கிளைகளுக்குச் சென்றால் அங்கே வாடிக்கையாளர்களை வரவேற்க நீண்ட வரிசைகளும், பல கவுண்டர்கள் இருந்தும் ஒரே ஒரு அதிகாரி மட்டும் மந்தமாகப் பணி செய்யும் அவலமும் வாடிக்கையாளர்களின் நேரத்தை மொத்தமாகக் காவு வாங்குகின்றன. இந்தச் சூழலில், தங்களுடைய கோரிக்கைகளை வலியுறுத்துவதாகக் கூறிக்கொண்டு, வார இறுதி விடுமுறைகள் மற்றும் முக்கியமான பண்டிகைக் காலங்களுடன் இணைத்து மூன்று முதல் ஐந்து நாட்கள் வரை வேலைநிறுத்தம் அறிவிப்பது ஒட்டுமொத்தப் பொதுமக்களையும் நடுத்தெருவில் நிறுத்தும் பொறுப்பற்ற செயலாகும். அரசை மிரட்டுவதாக நினைத்துக்கொண்டு சாமானிய மக்களின் பணப் பரிமாற்றங்களை முடக்குவது எந்த விதத்திலும் நியாயப்படுத்த முடியாத ஒரு அராஜகமாகும்.
வங்கி வாடிக்கையாளர்களின் தினசரி இன்னல்களும் நடைமுறை யதார்த்தமும்
இன்றைய நவீன யுகத்தில் கைபேசி வழியான பணப்பரிமாற்றங்கள் வந்துவிட்டாலும், கடன்கள் பெறுவது, கணக்குத் தொடர்பான சிக்கல்களைத் தீர்ப்பது, ஆவணங்களைச் சமர்ப்பிப்பது மற்றும் முதியவர்கள் நேரடியாகச் சென்று பெறும் சேவைகள் போன்ற பல அவசியமான தேவைகளுக்கு வங்கிக் கிளைகள்தான் இன்றியமையாதனவாக உள்ளன. ஆனால், வங்கிகளுக்குள் நுழைந்தவுடன் வாடிக்கையாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் சோதனைகள் முடிவடைவதில்லை. பல கவுண்டர்கள் காலியாகக் கிடக்க, ஒரே ஒரு அலுவலர் மட்டும் பணி செய்யும் மெத்தனப்போக்கால் பல மணி நேரம் வரிசையில் காத்திருக்க வேண்டியுள்ளது. இந்த மோசமான சேவையால் ஏற்கனவே மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகும் பொதுமக்களுக்கு, வங்கி ஊழியர்களின் திடீர் வேலைநிறுத்தப் போராட்டங்கள் கூடுதல் சுமையாக மாறுகின்றன.
ஓய்வூதிய உயர்வு என்ற பெயரில் பொதுமக்களைப் பணயக் கைதிகளாக்கும் போக்கை வன்மையாகக் கண்டித்தல்
மறுபுறம், ஓய்வு பெற்ற வங்கி ஊழியர்களின் ஓய்வூதியத்தை தற்போதைய வாழ்க்கைச் செலவுக்கு ஏற்ப உயர்த்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் வங்கி சங்கங்கள் முன்வைக்கின்றன. பணியில் இருக்கும் ஊழியர்களின் சம்பளம் குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியில் உயர்த்தப்படும் நிலையில், இருபது அல்லது முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஓய்வு பெற்றவர்கள் அன்று பெறப்பட்ட சம்பள விகிதத்தின் அடிப்படையிலேயே இப்போதும் ஓய்வூதியம் பெற்று வருகின்றனர். இதனால் பழைய ஓய்வூதியதாரர்களுக்கும் தற்போதைய ஊழியர்களின் சம்பள விகிதத்திற்கும் இடையே பெரும் ஏற்றத்தாழ்வு நிலவுகிறது என்பது உண்மைதான். தொண்ணூறு சதவீத ஊழியர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கூறும் ஏழு சங்கங்களை உள்ளடக்கிய அமைப்பு, அனைத்து ஓய்வூதியதாரர்களுக்கும் ஒரே மாதிரியான பஞ்சப்படி கணக்கீட்டு முறை மற்றும் பழைய ஓய்வூதிய திட்டத்திற்கு மாறுவதற்கான விருப்பம் போன்றவற்றை வலியுறுத்துகிறது. இத்தகைய நியாயமான அல்லது கோரிக்கைகள் எதுவாக இருப்பினும், அதற்காகத் தொடர்ச்சியான வேலைநிறுத்தங்களை நடத்திப் பொதுமக்களைத் தண்டிக்கும் முறையை எந்த வகையிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.
விடுமுறை நாட்களுடன் இணைத்து வாடிக்கையாளர்களைத் திணறடிக்கும் தந்திரம்
ஐந்து நாள் வேலைச் சட்டம் மற்றும் ஓய்வூதிய கோரிக்கைகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு முகாந்திரங்களை முன்வைத்து வங்கிச் சங்கங்கள் அடிக்கடி வேலைநிறுத்தப் போராட்டங்களை அறிவிக்கின்றன. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், சனி மற்றும் ஞாயிறு போன்ற வழக்கமான வார இறுதி விடுமுறைகள் அல்லது முக்கியமான பண்டிகை நாட்களுக்கு முன்பு அல்லது பின் தொடர்ச்சியாக வேலைநிறுத்தத்தை நீட்டித்து, வங்கிகளைத் தொடர்ந்து பல நாட்களுக்கு முடக்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். இதனால் காசோலை பரிமாற்றம், புதிய கணக்குத் தொடங்குவது, கடன் ஒப்புதல்கள் மற்றும் நேரடி பணப் பரிமாற்றங்கள் என அனைத்தும் ஸ்தம்பித்துப் போகின்றன. பொதுமக்களின் அவசரத் தேவைகளையும் அவலங்களையும் சிறிதும் கருத்தில் கொள்ளாமல், தங்களது உரிமைகளுக்கு மட்டும் குரல் கொடுப்பது எந்த வகையில் அறமாகும்?
சேவை மனப்பான்மைக்கும் வணிக அராஜகத்திற்கும் உள்ள வித்தியாசம்
வங்கித் துறை என்பது லாபம் ஈட்டும் ஒரு சாதாரண வணிக நிறுவனம் மட்டுமல்ல; அது பொதுமக்களின் சேமிப்பைப் பாதுகாத்து, நாட்டின் பொருளாதார நாடியைத் துடிக்க வைக்கும் ஒரு அத்தியாவசியத் துறையாகும். ஆனால், அண்மைக்காலமாக வங்கி ஊழியர் சங்கங்கள் கையாளும் முறைகள் சேவை மனப்பான்மைக்கு முற்றிலும் முரணாக உள்ளன. தங்களின் கோரிக்கைகள் நிறைவேறாவிட்டால் பொதுமக்களைப் பணயக் கைதிகளாக மாற்றுவது போன்ற இந்தச் செயல்கள், பொதுமக்களின் மத்தியில் வங்கி ஊழியர்கள் மீதுள்ள நற்பெயரைக் முழுமையாகக் குலைத்து வருகிறது. அரசுக்கும் ஊழியர் சங்கங்களுக்கும் இடையேயான அதிகார மோதலில் வாடிக்கையாளர்கள் பகடைக்காய்களாக மாற்றப்படுவதை எந்தச் சூழலிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.
பொதுமக்களின் கோபமும் அரசிடம் எதிர்பார்ப்பும்
அரசின் கொள்கைகளை எதிர்ப்பதோ அல்லது தங்களது உரிமைகளுக்காக வாதிடுவதோ ஊழியர்களின் உரிமை என்றாலும், அதற்காகப் பொதுமக்களைத் துன்புறுத்தும் வழிகளைத் தேர்ந்தெடுப்பது கடுமையாகக் கண்டிக்கத்தக்கது. அவசரத் தேவைகளுக்காக வங்கியை நம்பியிருக்கும் நோயாளிகள், சிறுதொழில் வணிகர்கள் மற்றும் முதியவர்கள் படும் அவதிக்கு யார் பொறுப்பு? எனவே, அரசாங்கமும் வங்கி நிர்வாகங்களும் இந்தச் சிக்கல்களுக்கு நிரந்தரத் தீர்வுகாண வேண்டும். பொதுமக்கள் பாதிக்கப்படாத வகையில் மாற்று ஏற்பாடுகளைச் செய்வதோடு, தேவையற்ற வேலைநிறுத்தப் போராட்டங்களைக் கடுமையான முறையில் கையாண்டு, வங்கிச் சேவை எப்போதும் தடையின்றித் தொடர்வதை உறுதி செய்ய வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
சண்முகசுந்தரம்