சமத்துவத்துக்காகவும் சுயமரியாதைக்காகவும் போராடிய புரட்சியாளர்களின் வாழ்வியலைத் திரையில் உயிர்ப்பித்த திரைப்படங்கள் வெறும் வணிகப் படைப்புகளாகக் கடந்துபோகாமல், விளிம்புநிலை மக்களின் குரலற்ற வலிகளையும் அவர்களின் தீராத விடுதலை வேட்கையையும் உலகுக்கு உரக்கச் சொல்லும் வரலாற்று ஆவணங்களாக நிலைபெற்றுள்ளன. நிலப்பிரபுத்துவத்தின் கொடூரக் கோரப்பிடியில் சிக்கித் தவித்த எளிய மக்களின் இரத்தமும் வியர்வையும் சிதறிய அந்தப் போராளிக் களங்களை மிக யதார்த்தமாகவும் சமரசமின்றியும் பதிவு செய்யும் படைப்புகள், வெறும் பொழுதுபோக்கைத் தாண்டி பார்வையائர்களின் மனசாட்சியை உலுக்கி, சமூகத்தில் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு எதிரான சிந்தனைப் புரட்சியைத் தூண்டும் உன்னதக் கடமையைத் தொடர்ந்து ஆற்றி வருகின்றன. அப்படியோர் நாயகனின் வரலாற்றை மையமாக கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட படமே தி பேரடைஸ்.
படத்தின் கதைக்களமும் நகர்வும்
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ‘பாரடைஸ்’ பகுதிக்குச் சவாரி மக்கள் குடிபெயர்கிறார்கள். நாட்டுக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்தும், இவர்களுக்கான விடுதலை இன்னமும் கிடைக்கவில்லை. இன்னும் அடிமைகளாகவே வாழ்ந்து வரும் இவர்களுக்குச் சமூகத்தில் எந்தவொரு அடையாளமும் இல்லை. ஷிகாஞ்சி மாலிக் (மோகன் பாபு) குடும்பம் இவர்களைக் கால் தூசு போலவும் கொத்தடிமைகளாகவும் நடத்துகிறது. எதிர்த்து கேள்வி கேட்பவர்களைக் கொடூரமாகக் கொன்றுவிடும் அந்தப் பயத்திலேயே யாரும் அவர்களை எதிர்ப்பதில்லை. ஆனா, சம்மக்கா (சோனாலி குல்கர்னி) தலைமையில் சவாரி மக்கள் தங்களோட அடையாளத்துக்காகப் பல ஆண்டுகளாகப் போராடி வருகிறார்கள். ஒரு கட்டத்தில் சம்மக்காவின் கணவர் இறந்துவிட, நிறைமாத கர்ப்பிணியாக இருக்கும் அவங்க, கணவனின் உடலுடன் அரசாங்க அலுவலகம் முன்பு போராட்டம் நடத்துகிறார்கள். அப்பொழுது அங்கே வரும் மாலிக், அவர்களுக்கு மின்சாரம் பாய்ச்சிக் கொடுப்பதாகத் துன்புறுத்துகிறார். அந்த வலியால் சம்மக்காவுக்கு இரட்டை குழந்தைகள் பிறக்கின்றன. அதில் பெண் குழந்தை இறந்துவிட, பையன் மட்டும் உயிர் பிழைக்கிறான். அவன்தான் ஜடல் (நானி). பெண் குழந்தை இறந்து பையனுக்கு உயிர் கொடுத்ததால், அவனுக்குச் சடை வளர்த்து வளர்க்கிறார்கள். ஆனால், தன் தாயின் கடந்த காலச் செயல்களுக்காக ஜடல் அவர்களை வெறுக்கிறான்.
பதினான்கு ஆண்டுகள் சிறையில் இருந்தாலும், வெளியே வந்த பிறகும் அம்மாவை ஜடல் வெறுத்துக்கொண்டே இருக்கிறான். இதற்கிடையே கலெக்டர் மூலமாக அடையாளத்துக்காக ஊர் மக்கள் போராடும்போது, மாலிக்கின் மகனான ராகவ் வந்து ஊர் மக்களைக் கொடுமைப்படுத்துகிறான். அம்மாவை எல்லார் முன்னாடியும் அவமானப்படுத்துகிறான். அதன் பிறகு அம்மாவைப் பற்றிய உண்மைகளைத் தெரிந்துகொள்ளும் ஜடல், அவர்களுக்காக என்ன செய்தான்? சவாரி மக்களோட அடையாளத்துக்காக எப்படிப் போராடினான்? அம்மா செய்த தவறு என்ன? மாலிக் ஏன் ஜடலை அவமானப்படுத்தினான்? சுப்பு (கயாடு லோஹர்) உடனான காதல் எப்படி வேலை செய்தது? பிரியாணிக்கும் ஜடலின் அவமானத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்? இதில் கே.சி.ஆர் மற்றும் என்.டி.ஆர் கதாபாத்திரங்களின் பங்கு என்ன? கடைசியில் சவாரி மக்களின் போராட்டம் வெற்றி பெற்றதா இல்லையா? என்பதே கதை.
நடிகர்களின் நடிப்பும் வெளிப்பாடும்
ஜடல் கதாபாத்திரத்தில் நானி பின்னிப் பெடலெடுத்திருக்கிறார். படத்துக்காக அவர் போட்ட கடுமையான உழைப்பு திரையில் நன்றாகவே தெரிகிறது. உணர்ச்சிகரமான காட்சிகளில் அமைதியாக நடித்து ஸ்கோர் செய்யும் அவர், சண்டைக் காட்சிகளில் வெறித்தனமாக இறங்கி அடித்துள்ளார். நானியின் திரை வாழ்க்கையில் இதுவொரு சிறந்த நடிப்பாகக் கூறலாம். எனினும், இந்தக் கதைக்கு நானி பொருத்தமானவரா என்ற சிறிய சந்தேகம் பார்வையாளர்களுக்கு எழுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.
ஷிகாஞ்சி மாலிக் கதாபாத்திரத்தில் நடிகர் மோகன் பாபுவை இதுவரை நாம் பார்க்காத ஒரு புதிய தோற்றத்தில் பார்க்க முடிகிறது. வில்லனாக மிரட்டியுள்ள அவர், ‘வயதானாலும் சிங்கம் சிங்கம் தான்’ என்ற சொலவடைக்கேற்ப கம்பீரமாக வலம் வருகிறார். இளமை மற்றும் முதுமை என இரண்டு விதமான தோற்றங்களில் நடித்திருந்தாலும், இரண்டிலுமே கம்பீரமாக நடித்து மாஸ் காட்டியுள்ளார்.
நாயகியாக நடித்துள்ள கயாடு லோஹர் வழக்கமான படங்களில் வரும் பாத்திரங்களைப் போலப் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும், ஆணுக்கு நிகராகப் பெண் கதாபாத்திரத்தை வடிவமைத்த விதத்தில் கவனம் ஈர்க்கிறார். அவர் வரும் காட்சிகள் மட்டுமே பார்வையாளர்களுக்குச் சற்று ஆறுதலாக அமைவதால், அவருக்கு இன்னும் கூடுதல் காட்சிகளை வழங்கியிருக்கலாம் எனத் தோன்றுகிறது. இத்துடன் ஈஸ்வரி ராவ், சம்பூர்ணேஷ் பாபுவின் சிறப்பான பங்களிப்பும், சத்யராட்சியின் கலகலப்பான தோற்றமும் படத்திற்குப் பலம் சேர்த்துள்ளன. நானியின் அம்மாவாக சோனாலி குல்கர்னி, தணிகலபரணி, விஷிகா, கிருஷ்ண தேஜா உள்ளிட்ட மற்ற நடிகர்களும் தங்களுக்குரிய பணியைக் குறையில்லாமல் செய்துள்ளனர்.
தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் பங்களிப்பு
ஒளிப்பதிவாளர் சி.எச். சாய் குப்பைகளும் சகதியும் நிறைந்த பகுதியையும், அங்கு வாழும் சவாரி இன மக்களின் வாழ்வியலையும் யதார்த்தமாகக் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார். படம் முழுவதிலும் ஒருவித செயற்கைத்தனம் நிறைந்து காணப்பட்டாலும், அதை அவர் பிரமாண்டமான முறையில் திரையில் கொண்டு வந்து சேர்த்துள்ளார். அனிருத்தின் இசையில் பாடல்களும் பின்னணி இசையும் வன்மைக் காட்சிகளுக்கும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்ச்சிப் போராட்டங்களுக்கும் ஏற்றவாறு பலம் சேர்க்கும் வகையில் பயணித்துள்ளன. இருப்பினும், சண்டைக் காட்சிகளின் ஆதிக்கம் அதிகமாக இருப்பதால் படத்தின் நீளம் அதிகரித்து, படத்தொகுப்பாளர் நவீன் நூலியின் பணி பார்வையாளர்களைச் சோர்வடையச் செய்கிறது.
மதிப்பீடும் இறுதி முடிவும்
இயக்குநர் ஸ்ரீகாந்த் ஓடேலா ஒரு வலிமையான கதையைச் சொல்ல நினைத்துள்ளார். படத்தின் தொடக்கமும் முடிவும் நன்றாகவே அமைந்திருந்தாலும், நடுப்பகுதியில் கதை தன் பாதையிலிருந்து விலகிச் செல்வது போன்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. காதல் காட்சிகள் சரியாகப் பொருந்தவில்லை மற்றும் பல லாஜிக் மீறல்களும் கதையில் உள்ளன. படத்துக்காகக் படக்குழுவினர் அனைவரும் கடுமையாக உழைத்திருந்தாலும், அது பார்வையாளர்களின் மனதோடு நேரடியாக இணைந்தால் மட்டுமே அந்த உழைப்பு முழுமையான பலனைத் தரும். அந்த வகையில் இப்படம் சற்று சறுக்கிவிட்டது என்றே கூற வேண்டும். இயக்குநர் இன்னும் தெளிவான முறையில் திரைக்கதையை அமைத்திருக்கலாம். அரசியலை உள்ளே கொண்டு வந்ததன் மூலம் படத்தின் முக்கிய நோக்கம் திசை மாறிவிட்டது. எனினும், நானியின் தீவிரமான உழைப்புக்காகவும், அனிருத்தின் இசைக்காகவும் இப்படத்தை ஒருமுறை தாராளமாகத் பார்க்கலாம்.
ரேட்டிங்: 3/5