இந்தியாவில் மாற்றுத்திறனாளிகளின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும், அவர்களைச் சமூகத்தின் முதன்மைச் நீரோட்டத்தில் இணைக்கவும் மாற்றுத்திறனாளிகள் உரிமைகள் சட்டம் (RPWD Act) இயற்றப்பட்டு ஒரு தசாப்தம் அல்லது பத்து ஆண்டுகள் நிறைவடைகின்றன. 1995 ஆம் ஆண்டின் பழைய சட்டத்திற்குப் பதிலாக, மாற்றுத்திறன்களின் வகைகளை 7 லிருந்து 21 ஆக உயர்த்தி, கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் அணுகல்தன்மையில் (Accessibility) புரட்சிகரமான மாற்றங்களை வாக்குறுதியாக அளித்து இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. இருப்பினும், ஒரு தசாப்த காலம் கடந்த பின்னரும், இந்தச் சட்டத்தின் நோக்கம் ஏட்டளவிலேயே நின்றுவிட்டது. மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான நீதி மற்றும் உரிமைகள் மேம்பாடு ஆகியவை எந்த முன்னேற்றமும் இன்றி ஒரே இடத்தில் சுழன்று கொண்டிருக்கும் ஒரு தேக்க நிலையை அடைந்துள்ளன.
முக்கிய அதிகார அமைப்பின் பலவீனமும் அதிகாரமின்மையும்
மாற்றுத்திறனாளிகளின் உரிமைகள் மீறப்படும்போது அவர்களுக்கு உடனடியாக நீதி கிடைப்பதையும், அரசாங்கத் திட்டங்கள் சரியாகச் சென்றடைவதையும் உறுதி செய்ய மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான தலைமை ஆணையர் (CCPD) அலுவலகம் உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால் நடைமுறையில், இந்த ஆணையர் அலுவலகத்திற்குச் சட்டப்பூர்வமான எவ்விதக் கடுமையான அதிகாரமும் வழங்கப்படவில்லை என்பதே கசப்பான உண்மையாகும்.
இந்த அமைப்பிற்கு வழக்குகளை விசாரிக்கவும், அரசு மற்றும் தனியார் துறைகளுக்குப் பரிந்துரைகளை வழங்கவும் மட்டுமே அதிகாரம் உள்ளது. ஆனால், தங்களின் பரிந்துரைகளை அல்லது உத்தரவுகளை மீறும் நிறுவனங்கள் மீது நேரடி நடவடிக்கை எடுக்கவோ, அபராதம் விதிக்கவோ அல்லது சட்டப்பூர்வ தண்டனைகளைச் நடைமுறைப்படுத்தவோ இயலாத ஒரு ‘பல் இல்லாத சிங்கமாகவே’ இந்த ஆணையம் செயல்படுகிறது. இதனால், நியாயம் கேட்டு விண்ணப்பிக்கும் ஆயிரக்கணக்கான மனுக்கள் வெறும் கோப்புகளாகவே எஞ்சிநிற்கின்றன.
நடைமுறைக்கு வராத அணுகல்தன்மை சவால்கள்
பொது இடங்கள், அரசு அலுவலகங்கள், பேருந்துகள், இரயில்கள் மற்றும் கல்வி நிறுவனங்களில் மாற்றுத்திறனாளிகள் எளிதாக வந்து செல்லும் வகையில் அணுகல்தன்மை (Accessibility) உள்கட்டமைப்புகளை உருவாக்க வேண்டும் என்பது சட்டத்தின் முதன்மை நிபந்தனையாகும். சு his உருவாக்கப்பட வேண்டிய ‘சுகம்ய பாரத் அபியான்’ (Accessible India Campaign) திட்டம் நிர்ணயிக்கப்பட்ட இலக்குகளை அடையத் தவறிவிட்டது.
இன்றும் கூட நாட்டின் பெரும்பான்மையான பொதுப் போக்குவரத்து வாகனங்களும், இரயில் நிலையங்களும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்குப் பயன்படுத்த முடியாத நிலையிலேயே உள்ளன. மேலும், தற்போதைய டிஜிட்டல் யுகத்தில் அரசு இணையதளங்கள், மொபைல் செயலிகள் மற்றும் மின்-சேவைகள் பார்வையற்றோர் மற்றும் செவித்திறன் குறைந்தோருக்கு ஏற்றவாறு முழுமையாக வடிவமைக்கப்படவில்லை என்பதும் மிகப்பெரிய பின்னடைவாகும்.
வேலைவாய்ப்பு மற்றும் பொருளாதாரப் புறக்கணிப்பு
அரசு வேலைவாய்ப்புகளில் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கான இடஒதுக்கீடு 3 சதவீதத்திலிருந்து 4 சதவீதமாக உயர்த்தப்பட்ட போதிலும், ஆயிரக்கணக்கான காலிப்பணியிடங்கள் பல ஆண்டுகளாக நிரப்பப்படாமல் நிலுவையில் உள்ளன. தனியார் துறையில் மாற்றுத்திறனாளிகளைப் பணியமர்த்துவதற்கான ஊக்குவிப்புத் திட்டங்கள் எதுவும் சரியான முறையில் செயல்படுத்தப்படவில்லை.
பொருளாதார ரீதியாக மாற்றுத்திறனாளிகள் தங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு இன்னமும் குடும்பத்தினரையோ அல்லது சொற்பமான அரசு நிதியுதவிகளையோ மட்டுமே நம்பியிருக்கும் சூழல் நீடிக்கிறது. திறன் மேம்பாட்டுப் பயிற்சிகள் வழங்கப்பட்டாலும், அவை தற்போதைய கார்ப்பரேட் மற்றும் தொழில்முறை சந்தையின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைக்கப்படவில்லை.
சமூக அணுகுமுறையும் அடுத்தகட்டத் தேவையும்
சட்டம் என்பது வெறும் காகித வடிவில் இருந்தால் மட்டும் போதாது; அதனை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரிகளிடம் போதுமான விழிப்புணர்வும், சமூகத்தின் அணுகுமுறையில் மாற்றமும் ஏற்படுவது மிக அவசியமாகும். மாற்றுத்திறனாளிகளை பரிதாபத்திற்குரியவர்களாகப் பார்க்கும் நிலையை மாற்றி, அவர்களின் உரிமைகளை உறுதிசெய்யும் குடிமக்களாக அங்கீகரிக்க வேண்டும்.
மாற்றுத்திறனாளிகள் உரிமைச் சட்டத்தை வெறும் பரிந்துரைச் சட்டமாக வைக்காமல், அதை மீறுபவர்கள் மீது சிவில் மற்றும் குற்றவியல் நடவடிக்கை எடுக்கும் வகையிலான அதிகாரம் கொண்ட சுயசார்பு அமைப்பாக தலைமை ஆணையர் அலுவலகத்தை மாற்றியமைக்க வேண்டும். உள்கட்டமைப்பு மற்றும் நிதி ஒதுக்கீடுகளில் தணிக்கை முறையைக் கொண்டுவருவதன் மூலம் மட்டுமே சட்டத்தின் உண்மையான நோக்கத்தை நிறைவேற்ற முடியும்.
சூப்பர் குமார்