இந்தியாவில் சமீபகாலமாக உணவு முறை சார்ந்து எழுந்துள்ள விவாதங்கள் மற்றும் சர்ச்சைகள் ஒரு பழமையான கேள்வியை மீண்டும் நம் முன் நிறுத்தியுள்ளன. அதாவது, இந்தியா எப்போதாவது முழுமையான சைவ நாடாக இருந்திருக்கிறதா? இந்த கேள்விக்கான விடையைத் தேடிச் சென்றால், வரலாறு நமக்கு மிகவும் செழுமையான மற்றும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஒரு கதையைச் சொல்கிறது. அகிம்சை, சமணம், பௌத்தம், ஆன்மீக ஒழுக்கம் மற்றும் சமூக நெறிமுறைகள் ஆகியவை இந்தியாவில் சைவ உணவு முறையை மிகவும் வலுவாக வேரூன்றச் செய்துள்ளன. அதேசமயம், பண்டைய நூல்கள், தொல்லியல் சான்றுகள் மற்றும் பிராந்திய பாரம்பரியங்கள் பல நூற்றாண்டுகளாக இறை மற்றும் மீன் உணவு வகைகளின் பயன்பாட்டையும் ஆவணப்படுத்தியுள்ளன. தானியங்கள், பால் பொருட்கள் முதல் காய்கறிகள், மீன் மற்றும் இறைச்சி வரை இந்தியா எப்போதுமே ஒரே மாதிரியான ஒற்றைப் பொதுவான உணவு முறையைக் பின்பற்றியதில்லை. புவியியல் அமைப்பு, மதம், சமூகம் மற்றும் கலாச்சாரம் ஆகியவை இணைந்துதான் இந்தியாவின் பன்முக உணவுத் தட்டுகளை வடிவமைத்துள்ளன. சைவ உணவு முறை என்பது இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த பாரம்பரியக் சொத்து என்றால், அசைவ உணவு மரபுகளும் மறுக்க முடியாத வரலாற்று உண்மைகளாகும்.
இந்தியாவில் சைவ உணவு முறை ஆழமாக வேரூன்றியதற்கான காரணங்கள்
இந்திய சமூகத்தில் சைவ உணவு முறைக்கு எப்போதுமே தனித்துவமான மதிப்பும் உயர்வும் உண்டு. இதன் பின்னணியில் பல சக்திவாய்ந்த கருத்துகளும் ஆழமான நெறிமுறைகளும் செயல்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக, அகிம்சை (வன்மையின்மை) கோட்பாடு உயிரினங்கள் மீது இரக்கத்தை விதைத்தது. பௌத்தம் மற்றும் சமண மதங்களின் எழுச்சி அனைத்து உயிர்களிடமும் அன்பு செலுத்த வலியுறுத்தியதுடன், உணவுமுறையில் துறவு மற்றும் தூய்மையைக் கடைப்பிடிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தது. ஆன்மீக ஒழுக்கம் மற்றும் தற்கட்டுப்பாடு ஆகியவை உடலையும் உள்ளத்தையும் ஒருசேரப் பேண சைவ உணவுதான் உகந்தது என்ற எண்ணத்தை உருவாக்கின. மேலும், ஆன்மீக குருமார்கள் மற்றும் அரசர்களின் ஆதரவு, பசு பாதுகாப்பு மற்றும் கால்நடை வழிபாடு, சில குறிப்பிட்ட சாதி மற்றும் சமூக நடைமுறைகள் ஆகியவை இந்தியாவில் சைவ உணவு முறையை காலங்காலமாகப் பாதுகாத்து பலப்படுத்தியுள்ளன.
காலப்போக்கில் இந்திய உணவு முறைகளின் வரலாற்றுப் பயணம்
இந்தியாவில் உணவு முறை என்பது காலத்திற்கேற்ப மக்கள், இடங்கள் மற்றும் கருத்துகளுடன் இணைந்து பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்துள்ளது. சிந்து சமவெளி நாகரிகக் காலத்தில் (கிமு 2600 – 1900) தானியங்கள் மற்றும் விலங்கு சார்ந்த உணவுகள் பயன்பாட்டில் இருந்ததற்கான தொல்லியல் சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. வேத காலத்திலும் (கிமு 1500 – 600) காலகட்டத்தில் தானியங்கள், பால் பொருட்கள், பழங்கள் ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து இறை மற்றும் மீன் உணவுகளும் புழக்கத்தில் இருந்தன. பெருங்காப்பிய காலம் மற்றும் தொடக்க கால செவ்வியல் காலத்தில் (கிமு 600 – கிமு 200) பல்வேறு பிராந்தியங்கள் மற்றும் சமூகங்களுக்கு ஏற்ப உணவு முறைகளில் பன்முகத்தன்மை காணப்பட்டது. இடைக்காலத்திலும் (கிமு 200 – கிபி 1800) நவீன இந்தியாவிலும் (கிபி 1800 முதல் இன்று வரை) மதம், தொழில், பிராந்திய சூழல் மற்றும் தனிமனித விருப்பங்கள் ஆகியவை இணைந்து சைவ மற்றும் அசைவ உணவு வகைகளை ஒருசேர வளர்த்தெடுத்துள்ளன.
நிலப்பரப்புகளும் மாறுபட்ட உணவு உலகங்களும்
இந்தியாவின் புவியியல் அமைப்பு அதன் உணவு முறைகளைத் தீர்மானிப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளது. இமயமலைப் பகுதியில் தினை வகைகள், பால் பொருட்கள் மற்றும் உள்ளூர் பாரம்பரிய இறைச்சி வகைகள் உணவில் இடம்பெறுகின்றன. சமவெளிப் பகுதிகளில் கோதுமை, அரிசி மற்றும் பருப்பு வகைகள் முதன்மையாக உட்கொள்ளப்படுகின்றன. கடலோரப் பகுதிகளில் மீன், கடல் உணவுகள் மற்றும் தேங்காய் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளன. காடுகள் மற்றும் பழங்குடியினர் வாழும் பகுதிகளில் இறைச்சி, கிழங்கு வகைகள் மற்றும் காட்டுக்காய்கறிகள் முக்கிய உணவாக உள்ளன. பாலைவனப் பகுதிகளில் தினை மற்றும் எளிதில் கெடாத வறண்ட கால உணவுப் பொருட்கள் பயன்பாட்டில் உள்ளன. நகர்ப்புற இந்தியாவோ அனைத்து வகையான உணவுப் கலாச்சாரங்களும் சங்கமிக்கும் ஒரு நவீன மையமாகத் திகழ்கிறது.
பன்முகத்தன்மையே இந்தியாவின் உணவு முறையின் பலம்
இந்தியாவுக்கு ஒரே ஒரு உணவு முறை என்று எப்போதுமே இருந்ததில்லை; மாறாக, ஆயிரக்கணக்கான வெவ்வேறு உணவுத் தட்டுகள் இங்கு உள்ளன. மலைகள் முதல் கடற்கரைகள் வரை, காடுகள் முதல் பாலைவனங்கள் வரை நிலவும் தட்பவெப்ப நிலையும் கலாச்சாரமும் தான் நம்மை வழிநடத்துகின்றன. உணவு விவாதங்களைக் கடந்து, அவரவர் விருப்பத்திற்கேற்ப உணவைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரமும், மற்றவர்களின் உணவுப் பண்பாட்டை மதிக்கும் தன்மையும்தான் இந்தியச் சமூகத்தின் உண்மையான பலமாகும்.
வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்