🩸ரத்த வெள்ளத்தில் உருவான தேசம்: பாகிஸ்தானின் அற்றுப்போகாத உள்நாட்டு நெருக்கடி!

“இந்துக்களுடன் வாழ முடியாது” என்று கூறி, ஒரு தனி இஸ்லாமிய தேசத்தை உருவாக்குவதாக முழங்கி, பெரும் கலவரங்களின் விளைவாகப் பிரித்து எடுக்கப்பட்ட தேசம் பாகிஸ்தான். உலகிற்கு முன்மாதிரியான இஸ்லாமிய தேசத்தை உருவாக்குவதாகக் கூறிய முகமது அலி ஜின்னாவின் கனவு, தேசம் உருவான நாள் முதலே ரத்தக் களறிகளாலும் உள்நாட்டுச் சண்டைகளாலும் சிதைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதே அதன் நிஜமான வரலாறு.

தேசத்தைப் பிரித்ததில் ஏற்பட்ட இரத்த வெள்ளம், இன்றுவரை அந்த மண்ணில் வடிந்தபாடில்லை. அங்கு கொல்வது ஒரு வழமை என்ற நிலையை அடைந்துவிட்டது. பொதுமக்கள், அரசு அதிகாரிகள், காவல்துறை, ராணுவம் என்ற பேதமின்றி, உள்நாட்டிலேயே ஒருவருக்கொருவர் மோதிக் கொள்வதும், படுகொலை செய்வதும் பாகிஸ்தானின் மாறாத கொள்கையாக உள்ளது.

அரசியல் தலைவர்களின் தொடர் படுகொலைகள்

முன்னாள் பிரதமர்கள் கூட இந்த வன்முறையின் பிடியில் இருந்து தப்ப முடியவில்லை.

• முன்னாள் பிரதமர் சுல்பிக்கார் அலி பூட்டோ தூக்கிலிடப்பட்டார்.

• முதல் பிரதமரான லியாகத் அலி கான் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார்.

• பூட்டோவின் மகள் மற்றும் மற்றொரு முன்னாள் பிரதமரான பெனசீர் பூட்டோவும் படுகொலை செய்யப்பட்டார்.

எப்போது, யார் சாவார்கள் என்பது ஆட்சியாளருக்கும் தெரியாது, மக்களுக்கும் தெரியாது. ஆனால், அங்கு மரணம் என்பது தொடர் கதையாகவே இருக்கிறது.

🔥 இம்ரான் கான் சர்ச்சை: பூகம்பத்தின் விளிம்பில் பாகிஸ்தான்

இந்த நீண்ட வரிசையில், முன்னாள் பிரதமரும் கிரிக்கெட் வீரருமான இம்ரான் கான் பெயரும் சமீபத்திய சலசலப்பில் சிக்கியுள்ளது. தன் ஆட்சிக்காலத்தில் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஆளான அவர், சிறையில் அடைக்கப்பட்ட பிறகு, அவர் உயிருடன் இருக்கிறாரா இல்லையா என்ற சர்ச்சை வலுத்து வருகிறது.

இம்ரான் கான் விவகாரம் பாகிஸ்தானில் பெரும் கலவரங்களைத் தூண்டக் காத்திருக்கிறது. ஏற்கனவே, பலுசிஸ்தான் கோஷ்டி, தாலிபான் கோஷ்டி போன்றோரின் கலவரங்கள் ஒருபுறம் இருக்க, ராணுவத்திலேயே பலர் வெறுப்படைந்து தீவிரவாதிகளாக மாறியுள்ளதும் நிலைமையை மோசமாக்குகிறது. இந்த உள்நாட்டுக் குழப்பங்கள் காரணமாக, பாகிஸ்தான் ஒரு எரிமலைக்கு மேல் இருப்பதாகவே அரசியல் நோக்கர்கள் கருதுகின்றனர்; அது எந்நேரமும் சிதறலாம் என்ற அச்சமும் நிலவுகிறது.

💸 பொருளாதாரச் சரிவும் அரசியல் நெருக்கடியும்

முன்னர், காங்கிரஸ் ஆட்சிக் காலத்தில் இந்தியா, டி.வி. ஒளிபரப்பு முதல் ரூபாய் அச்சடிக்கும் இயந்திரம் வரை பல உதவிகளைச் செய்து பாகிஸ்தானை வாழவைத்தது. ஆனால், நரேந்திர மோடி அரசு, அவர்களுக்குச் சிந்து நதி நீரின் அளவைக் கூட கட்டுப்படுத்தியதில், பாகிஸ்தான் வறண்டுபோய்க் கிடக்கிறது.

சீனாவின் கடன் வலையிலும், உலக அரசியலிலும் சிக்கி நாசமாகிவிட்ட பாகிஸ்தான், இன்று பொருளாதார ரீதியிலும் ஸ்திரமற்ற நிலையில் உள்ளது. இந்த தேசம் இன்னும் நெடுநாள் நீடிக்குமா என்பது சந்தேகமே. ஒருவேளை, அணுகுண்டுகளை அவர்களே தங்கள் மீது வெடிக்க வைத்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை என்ற அவநம்பிக்கை பரவலாக உள்ளது.

⚔️ ஆக்கிரமிப்புக் குணம்: அதன் வேர் எங்கே?

பாகிஸ்தானியர்களின் தனிநாடு கோரிக்கை ஒருபுறம் இருந்தாலும், அவர்களின் பாரம்பரியக் குணம் சற்று வித்தியாசமானது. கோரி காலத்தில் இருந்தே இந்தியாவின் மீது கொள்ளைக்கூட்டங்கள் நுழைவதும், கொள்ளையிடுவதும் வாடிக்கையாக இருந்தது.

ராஜபுத்திர மன்னர்கள், கொள்ளைக்கூட்டத்தை அடக்க ஒருவனை டெல்லியில் காவலாக அமர வைத்தார்கள். அந்தச் சுல்தான்கள் ஆப்கானியக் கோஷ்டிக்குக் கப்பம் கட்ட வேண்டியிருந்தது. பாபர், அக்பர், ஷாஜஹான் வரை இந்த நடைமுறை தொடர்ந்தது.

ஆனால், ஔரங்கசீப் இதற்குக் கப்பம் கட்ட மறுத்து, ஆப்கானின் யூசுபாய், அப்ரிடி போன்ற குழுக்களை இந்துஸ்தானத்துக்குள் வரவழைத்து, சிந்து நதிக்கரையில் காவல் வைத்தார். இந்த ஆஃப்கானியக் கும்பலின் தொடர்ச்சிதான் இன்றைய பாகிஸ்தானியர்கள் என்று கூறப்படுகிறது.

இவர்களின் அடிப்படைக் குணம் வழிப்பறி, அடாவடி, உள்குத்து, வெட்டு போன்றவையே. உழைத்து வாழாமல், பிறரை மிரட்டியே வாழவேண்டும் என்ற அந்த மூல குணம் இன்னும் நீடிப்பதால், அங்கு நிம்மதியோ, அமைதியோ ஒருபோதும் வராது என்பதே நிதர்சனம்.

கிழக்கு வங்கத்தில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியவன் ஔரங்கசீப்பின் தாய்மாமனான ஷாயிஸ்ட்கான். ஆக, மாமனும் மருமகனும் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தின் மேற்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளை வெட்டுக் குத்து, கொலை, கலவரங்கள் மூலம் வரலாற்றில் நிலைநாட்டியிருக்கிறார்கள்.

மீண்டும் ஒருமுறை ஜின்னா தனிநாடு கேட்டபோது, “அவர்கள் போய்விடுவதுதான் நல்லது” என்று சர்தார் வல்லபாய் பட்டேல் கூறியதன் அர்த்தம், இந்த வன்முறையும் குழப்பங்களுமே தொடர்ந்து நீடிக்கும் என்ற புரிதலில் இருந்து வந்திருக்கலாம். ரத்த வெள்ளத்தில் உருவான இந்த தேசத்தில், ரத்தம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் வரை அமைதி என்பது ஒரு கேள்விக்குறியே.

பிரம்மரிஷியார்