☕️பன்னாட்டு தேயிலை நாள்: உற்சாகத்தின் சுவையான கதை!

தேநீர் அல்லது சாயா எனப்படும் டீ… வெறும் பானம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு பண்பாடு, ஒரு புத்துணர்ச்சி, பலரது அன்றாட வாழ்வின் இன்றியமையாத அங்கம்.பெரும்பாலானவர்களின் நாவினில் சாய் அதாவது டீ (Tea) என்பது அன்றாட வாழ்வில் பின்னிப் பிணைந்த ஒரு பானமாகும். நாளின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும் ஒரு ஆறுதலான மற்றும் உற்சாகத்தை அளிக்கும் பானம் தான் இந்த டீ. ஏழை முதல் கோடீஸ்வரன் வரை எல்லோருக்குமே புத்துணர்ச்சி அளிக்க கூடியது இந்த டீ தான். அதுவும் குறிப்பாக மழை காலத்தில் டீ (Tea) குடிக்கும் சுகமே தனி தான். மாலை நேரத்தில் நண்பர்களோடு சேர்ந்து கொண்டு பருகும் போது ஏற்படுகின்ற மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையே கிடையாது.  இந்த டீ @ தேயிலையின் மகிமையைப் பரப்பவும், தேயிலை தொழிலாளர்கள் குறித்து அலசவும் 2005 ம் ஆண்டு முதல் ஆண்டுதோறும் டிசம்பர் 15ம் நாள் பன்னாட்டு தேயிலை தினம் என்று அது  உற்பத்தி செய்யப்படும் வங்காளதேசம், இலங்கை , நேபாளம், வியட்நாம், இந்தோனேசியா, கென்யா, மலாவி, மலேசியா , உகாண்டா, இந்தியா , மற்றும் தான்சானியா உட்பட பல நாடுகளில் நினைவு கூறப்பட்டு வருகிறது. பல நாடுகளில் மே 21 ஆம் தேதி பன்னாட்டு தேயிலை நாள் கொண்டாடப்படுகிறது. அதனால் என்ன? யாராவது தினமும் ஒரு கோப்பை டீ மட்டுமா அருந்துகிறோம்? எனவே, இன்றும் (டிசம்பர் 15) நாம் கொண்டாடும் இந்த தேயிலைத் தினத்தை இன்று நினைவுகூர்வது நல்ல செய்திதானே?. மொத்தத்தில் தேயிலை கண்டுபிடிக்கப்பட்டு பல நூற்றாண்டு காலமானாலும், அதற்கென ஒரு தினம் ஒதுக்கப்பட்டிருப்பதென்னவோ இந்த 21 ஆம் நூற்றாண்டில் தான் என்ற உண்மையையும் நாம் ஏற்றுக் கொள்ளவே வேண்டும்.

தேயிலை தினத்தின் வரலாற்றுச் சுருக்கம்

• டிசம்பர் 15 (ஆரம்பம்): 2008 ஆம் ஆண்டு புதுடில்லியில் முதற்தடவையாக தேயிலை உற்பத்தி செய்யும் நாடுகளே ஒன்றிணைந்து டிசம்பர் 15 ஆம் திகதியை சர்வதேச தேயிலைத் தினமாகக் கொண்டாடத் தீர்மானித்தன.

• மே 21 (அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்பு): 2019 ஆம் ஆண்டு முதல், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் உணவு மற்றும் வேளாண்மை அமைப்பு (FAO) அதிகாரப்பூர்வமாக மே 21 ஆம் தேதியை சர்வதேச தேயிலை தினமாக அறிவித்தது.

தேயிலை தினத்தின் முக்கிய நோக்கம்

சர்வதேச தேயிலை தினத்தைக் கொண்டாடுவதன் முக்கிய நோக்கம் என்னவென்றால்:

1. விழிப்புணர்வு: தேயிலைத் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளையும், அவர்களின் உழைப்பின் முக்கியத்துவத்தையும் உலகிற்கு உணர்த்துவது.

2. மேம்பாடு: தேயிலை உற்பத்தியை நிலையானதாக (Sustainable) மாற்றுதல் மற்றும் அதன் நுகர்வை ஊக்குவித்தல்.

3. சுற்றுச்சூழல்: தேயிலைத் தோட்டங்களைச் சார்ந்துள்ள சுற்றுச்சூழல் அமைப்பைப் பாதுகாத்தல்.

தேநீர் கண்டறியப்பட்ட சுவையான கதைகள்

தேயிலை கண்டறியப்பட்ட கதை, தேநீரைப் போலவே சுவையான, வரலாறும் கற்பனையும் கலந்தது. அந்தக் கதையும் ஒன்றல்ல, பல கதைகள். காகிதத்தை மட்டுமல்ல; தேயிலையைக் கண்டறிந்து அதன் ருசியை உலகுக்குப் பகிர்ந்தவர்களும் சீனர்கள்தாம். தேயிலையை அவர்கள் கண்டறிந்தது சராசரியாக கி.மு. 2500களில் என்கிறது சீனர்களின் வரலாறு.

1. பேரரசர் ஷேன் நோங் (Shen Nong)

மூலிகைச் செடிகள், தாவரங்களின் இலைகள் ஆகியவற்றை வாயில் போட்டு மென்று, அவற்றின் மருத்துவக் குணங்களைப் பற்றி எழுதி வைத்த சீனப் பேரரசர், யான் வம்ச சாம்ராஜ்ஜியத்தை நிறுவிய ஷேன் நோங் ($\text{神農}$). இவரை சீனர்கள் நாட்டார் தெய்வமாக வழிபட்டு வருகின்றனர்.

🍃 காற்று வீச, பாத்திரத்தில் விழுந்த இலை:

தனது தேசத்தில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த ஷென் நோங், எப்போதும் சுடுநீரை மட்டுமே அருந்துவார். ஒருமுறை, அவர் மலைப்பிரதேசம் வழியாகச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ஒரு சிறிய மரத்துக்கீழே சுடுநீரைக் கொதிக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தனர். அப்போது வேகமாகக் காற்று வீச, அந்தச் சிறிய மரத்திலிருந்து பழுத்திருந்த இலைகள் பல கொதித்துக் கொண்டிருந்த பாத்திரத்தில் விழுந்தன.

அடுத்த நிமிடமே சுடு தண்ணீரின் வண்ணம் பொன்னிறத்துக்கு மாறியதுடன், அதிலிருந்து எழுந்த மணம் பேரரசரைக் கவர்ந்தது. அவர் அதனைக் குடித்துப் பார்க்க விரும்பினார். மெய்க்காவலர் முதலில் அருந்திவிட்டு, உற்சாகத்துடன், “இன்னும் அருந்த வேண்டும் எனத் தோன்றுகிறது” என்றார். ஷென் நோங் அருந்திவிட்டு மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தார். இப்படித்தான் ஷென் நோங் வழியே தேயிலை கண்டுபிடிப்பும், தேநீர் கண்டுபிடிப்பும் ஒருசேர நிகழ்ந்தது என்கிறது சீன நாட்டர் கதை.

2. போதி தர்மரின் இமைகள்

இரண்டாவது சுவாரசியமான கதை, பௌத்த மதத்துடன் தொடர்புடையது. வட தமிழ்நாட்டிலிருந்து சீனம் சென்று பௌத்தத்தைப் பரப்பியவர் என்று சொல்லப்படும் போதி தர்மர், தியானக் கலையில் வல்லவராக இருந்தார்.

👁️ இமையைத் தியாகம் செய்த தியானம்:

இரவு, பகல் பாராமல் ஆழ்ந்த தியானத்தில் மூழ்கினால் மட்டுமே வாழ்க்கையை வெல்ல முடியும் என்று நம்பிய போதி தர்மர், தியானத்தில் தூக்கம் தொந்தரவு செய்ததால், தன்னுடைய கண்களின் இமைகளை அறுத்துத் தரையில் வீசினார். அவர் அறுத்து வீசிய இமைகள் மறுநாள் பசுஞ்செடிகளாக முளைத்து இலை விட்டிருந்தன. அந்த இலைகளைப் பறித்து அவர் சுவைத்துப் பார்த்தபோது அவை புத்துணர்ச்சி அளித்தன. அந்தச் செடிகள்தாம் தேயிலை என்பதாக முடிகிறது அந்தக் கதை.

இந்தக் கதைகளில் நிறைந்திருக்கும் கற்பனை, புராணத் தன்மை ஆகியவற்றை ஒதுக்கிவிட்டாலும், தேயிலையையும் தேநீரையும் சீனர்கள் மிக முன்னதாகவே சுவைத்திருக்கிறார்கள் என்பதற்கு இவை வலுவான ஆதாரமாக உள்ளன.

தேயிலையின் பரவலும் வளர்ச்சி அடைந்த முறையும்

சீனத்தில் தேநீர் பிரபலமானதும் வெகு சீக்கிரமே பௌத்த துறவிகளின் வழியாக ஜப்பானை அடைந்தது.

• ஜப்பானிய பண்பாடு: கி.மு.400இல் சானோயு ($\text{茶の湯}$) அல்லது சடோ என்கிற பெயரில் தேநீர் அருந்துவதையும் விருந்தினர்களுக்குத் தேநீர் அளிப்பதையும் ஓர் உயர்ந்த சடங்காக, கலாச்சாரத்தின் கலாபூர்வ அங்கமாக மாற்றிக்கொண்டார்கள் ஜப்பானியர்கள்.

• பழங்கால தேநீர்: அவர்கள் உலர் பச்சைத் தேயிலையைத் தண்ணீரில் போட்டு, அதில் மிதமான அளவு உப்பைப் போட்டுக் கொதிக்க வைத்ததுடன், இலவங்கம், இஞ்சி ஆகியவற்றையும் போட்டுக் பருகி வந்திருக்கிறார்கள்.

📚 தேநீரின் பைபிள்

தேநீரை எப்படித் தயாரிப்பது என்பது பற்றிய ஓர் ஒழுங்குமுறை அறிவினை உலகுக்கு முதலில் ஒரு புத்தகமாக எழுதிக்கொடுத்தவர் சீனர் லூ யூ சாங்.

• புத்தகம்: அவர் எழுதிய ‘தேநீர் புத்தகம்’ (The Classic of Tea) கி.பி.780இல் வெளியாகி ‘தேநீரின் பைபிள்’ என்று புகழப்பட்டது.

• பயணம்: அந்தப் புத்தகம் உலர்ந்த தேயிலையைக் கொண்டு தேநீர் தயாரிப்பதையும், தேயிலைப் பயிரிடுவதையும் உலகிற்குச் சொல்லிக் கொடுத்தது. அதன் பிறகே, ஆங்கிலேயர்களுக்கும் தேநீர் பிடிக்கத் தொடங்கியது. தங்கத்தைத் தேடியதுபோல் தேயிலையைத் தேடியும் அவர்கள் புறப்பட்டதும், தேயிலை விளையும் நிலங்களைக் காலனி ஆதிக்கத்தின் கீழ் கொண்டுவந்ததும் வரலாறாக மாறியது.

இன்று ஒரு கோப்பை தேநீருடன், அதன் பின்னுள்ள ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளின் உழைப்பையும், அதன் சுவையான கதைகளையும் நாம் நினைவுகூர்வோம்!

வாத்தீ அகஸ்தீஸ்வரன்